Wiktor Rubin – Wikipedia, wolna encyklopedia
Prawdziwe imię i nazwisko | Paweł Wojtczuk |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Zawód | |
Lata aktywności | od 2006 |
Wiktor Rubin (ur. w 1978 w Siedlcach) – polski reżyser teatralny, laureat Paszportu „Polityki” 2013 w kategorii „Teatr”[1][2][3][4].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jest absolwentem socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim (studiował tu także filozofię) oraz reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej.
Zanim rozpoczął samodzielną pracę reżyserską był asystentem Krystiana Lupy, Mikołaja Grabowskiego i Pawła Miśkiewicza[4]. Jako reżyser debiutował w 2006 roku polską prapremierą Mojo Mickybo Owena McCafferty'ego przygotowaną w Teatrze Krypta w Szczecinie. W tym samym roku wyreżyserował również w Teatrze Polskim w Bydgoszczy sztukę Tramwaj zwanym pożądaniem. Był to pierwszy spektakl przygotowany wspólnie z dramaturgiem Bartoszem Frąckowiakiem, z którym Rubin współpracował także przy kilku kolejnych projektach. Od 2008 stale współpracuje z pisarką i dramaturżką Jolantą Janiczak, wystawiając głownie jej dramaty skupione wokół kobiet, cielesności i polityki oraz szeroko rozumianej problematyki feministycznej[3][4]. Przygotował kilkadziesiąt spektakli w teatrach w Bydgoszczy, Wrocławiu, Wałbrzychu, Krakowie, Kielcach, Gdańsku, Warszawie, Toruniu, Poznaniu, Sosnowcu[5], Katowicach[6], Gnieźnie[7] i Łodzi[8][3][4].
Spektakle Rubina są pokazywane na najważniejszych festiwalach w Polsce, gdzie zdobywają nagrody, m.in. Grand Prix (2006) i Nagrodę Główną (2014) festiwalu Kontrapunkt, Grand Prix (2006) Festiwalu Prapremier, wyróżnienia na Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych (2007) i Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska” (2009), Grand Prix (2014, 2017) Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@Port, nagrodę dla najlepszego reżysera (2016) Międzynarodowego Festiwalu Teatralny Boska Komedia[3]. W 2013 został (wspólnie z Jolantą Janiczak) laureatem Paszportu Polityki za „brawurowe spektakle, które, odsłaniając mechanizmy konstruowania oficjalnych biografii, równie wiele mówią o historii, co o współczesności” oraz za „język mieszający czasy, perspektywy i doświadczenia, jednocześnie demaskatorski i niezwykle intensywny”[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b TEATR 2013, Teatr: Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin [online], www.polityka.pl, 2014 [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ Teatr im. Juliusza Słowackiego - Wiktor [online], teatrwkrakowie.pl [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ a b c d Wiktor Rubin [online], Teatr Żydowski [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ a b c d Wiktor Rubin | Życie i twórczość | Artysta [online], Culture.pl [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ 2019-02-22 Dead Girls Wanted — Teatr Zagłębia w Sosnowcu [online], teatrzaglebia.pl [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ Kurt Gerron. Führer daje miasto Żydom, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (sztuki) [dostęp 2023-12-10] .
- ↑ Mrowisko: z życia dobrej służącej [online], Teatr Fredry [dostęp 2023-12-10] (pol.).
- ↑ Dobrze ułożony młodzieniec [online], Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi [dostęp 2023-12-10] (pol.).