Wołodymyr Barwinski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | tłumacz |
Alma Mater |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/19/Grave_of_Volodymyr_Barvinskyi_%2802%29.jpg/240px-Grave_of_Volodymyr_Barvinskyi_%2802%29.jpg)
Wołodymyr Barwinski, ukr. Володимир Барвінський (ur. 25 lutego 1850 w Szlachcińcach, zm. 3 lutego 1883 we Lwowie) – ukraiński wydawca, historyk, socjolog, publicysta, pisarz krytyk literacki, eseista, tłumacz. Jego bratem był Ołeksandr Barwinski.
Urodzony w rodzinie kapłana greckokatolickiego. Uczył się w szkole podstawowej w rodzinnych Szlachcińcach, naukę kontynuował w Tarnopolu (1861–1867). W wieku 14 lat uległ wypadkowi, przez co długi czas musiał się leczyć i był odizolowany od rówieśników, spędzając czas na czytaniu książek. Opisał swoje dzieciństwo w autobiograficznej powieści „Скошений цвіт” (1877). W latach 1869–1872 studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim, następnie pracował jako kancelista.
Jeden z założycieli towarzystwa Proswita (1868) i stowarzyszenia Ridna Szkoła (1881). W latach 1876–1880 – redaktor „Prawdy”. W okresie 1880–1883 – założyciel i pierwszy redaktor naczelny gazety „Diło” Pracował i mieszkał w redakcji. Był uważany za jednego z liderów partii ludowej w Galicji. 30 listopada 1880 – zorganizował pierwszy zjazd ukraińskiej Rady Narodowej we Lwowie, której członkowie domagali się od władz austriackich poprawy statusu ludności ukraińskiej w Galicji, i zapewnienie jej praw politycznych, gospodarczych i kulturalnych.
Zmarł 3 lutego 1883 roku we Lwowie. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim (numer pola 3). Od 1993 roku patron ulicy we Lwowie.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Мудрий М. Барвінський Володимир // Енциклопедія Львова / За редакцією А. Козицького та І. Підкови. — Львів : Літопис, 2007. — Т. 1. — С. 177, 178. — ISBN 978-966-7007-68-8.
- Палишин С. Родина Барвінських в українській культурі // Тернопіль. — 1992. — № 3—4. — s. 35—37.
- Палишин С. Пам'ять роду і народу (про родину Барвінських) // Дзвін. — 1993. — № 4—6. — s. 124—129.
- Сохацький Б. «Велике серце битися перестало…»: 10 років від смерті Володимира Барвінського // Свобода. — 2003. — 25 лютого. — s. 4.