Zachowania trudne – Wikipedia, wolna encyklopedia
Zachowania trudne (ang. challenging behaviour) to zachowanie, które swoim natężeniem, częstotliwością występowania lub długością trwania zagraża bezpieczeństwu osób w otoczeniu lub osoby je przejawiającej. Do tej grupy zachowań zalicza się również takie, które uniemożliwiają nabywanie nowej wiedzy i umiejętności lub zaspokajanie potrzeb życiowych.
Pojęcie to odnosi się przede wszystkim do osób z zaburzeniami zachowania, emocjonalnymi, autyzmem, czy niepełnosprawność intelektualna.
Przyczyny zachowań trudnych
[edytuj | edytuj kod]Uważa się, że zachowania trudne są przejawem nieumiejętności przekazania otoczeniu informacji lub poradzeniu sobie z problemem.
Do podstawowych przyczyn zalicza się:
- ból i dyskomfort fizyczny;
- dyskomfort psychiczny;
- brak możliwości komunikowania się z otoczeniem;
- stawianie nadmiernych wymagań.
Strategie radzenia sobie z zachowaniami trudnymi
[edytuj | edytuj kod]Są to różne metody i techniki wykorzystywane w celu redukcji zachowań trudnych. Dzielą się na strategie proaktywne i reaktywne.
Strategie proaktywne
[edytuj | edytuj kod]Grupa technik i metod redukcji zachowań trudnych. Ich istotą jest stosowanie zanim wystąpi zachowanie. Ma to zmniejszyć prawdopodobieństwo jego wystąpienia.
Strategie reaktywne
[edytuj | edytuj kod]Grupa technik i metod redukcji zachowań trudnych. Ich istotą jest stosowanie po wystąpieniu zachowania. Ma to zmniejszyć negatywne konsekwencje (ewentualne uszkodzenia ciała, mienia lub niemożliwość nabywania nowych wiadomości i umiejętności) oraz zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia danego zachowania w przyszłości.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Proaktywne kierowanie trudnymi zachowaniami. Strategie i wskazówki dla członków personelu.. W: Autica. Materiały na temat autyzmu. (zeszyt 1/2004). Warszawa: Fundacja SYNAPSIS, 2004, s. 41-55. ISBN 83-917824-8-4.