Zamieć śnieżna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Zamieć śnieżna – przenoszenie śniegu przez wiatr, bez równoczesnego opadu śniegu[1]. Zamiecie powodują przenoszenie śniegu tworząc zaspy śnieżne nieraz o dużych wysokościach pomimo średnio niewielkiej pokrywy śnieżnej.
W azjatyckiej części Rosji i Kazachstanie zamieć śnieżna znana jest pod nazwą buran[1], a w tajdze purga[1]. W Stanach Zjednoczonych jest to blizzard[1] (na Alasce burga[2]).
Podział
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Zamiec_niska_Hardanger.jpg/220px-Zamiec_niska_Hardanger.jpg)
Intensywność zamieci śnieżnej jest wypadkową: ukształtowania terenu, natężenia opadu, porywistości wiatru, siły wiatru, kształtu oraz wielkości kryształków śniegu, temperatury powietrza, wilgotności powietrza[3]. Można wyróżnić podział zamieci śnieżnej uwzględniający:
- Ukształtowanie terenu: zamieć na terenie płaskim, zamieć na terenie pagórkowatym, zamieć w obszarach górskich.
- Siła wiatru:
- słaba: prędkość wiatru poniżej 10 m/s
- umiarkowana: prędkość wiatru 10 - 20 m/s
- silna: prędkość wiatru 20 -30 m/s
- bardzo silna: prędkość wiatru 30 - 40 m.s
- ekstremalnie silna: 40 - 90 m/s
- Wysycenie powietrza śniegiem: zamieć śnieżna nienasycona, zamieć śnieżna nasycona.
- Wysokość unoszenia kryształów śniegu: zamieć śnieżna niska, zamieć śnieżna wysoka.
- zamieć śnieżna niska (ang. low snow drift) – podnoszony przez wiatr śnieg przesłania lub przykrywa niskie przeszkody. Natomiast widoczność na wysokości oczu obserwatora (ok. 1,5 m) jest lekko obniżona.
zamieć niska słaba lub umiarkowana[4],
zamieć niska silna.
- zamieć śnieżna wysoka – podnoszony przez wiatr śnieg na dużą wysokość, niekiedy przesłania Słońce oraz niebo. Widoczność na wysokości oczu obserwatora (ok. 1,5 m) w zależności od natężenia zamieci jest bardzo obniżona.
zamieć wysoka słaba lub umiarkowana[4],
zamieć wysoka silna.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- śnieżyca (burza śnieżna, zawieja śnieżna, zadymka)
- zawieja śnieżna
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Zofia Kaczorowska , Pogoda i klimat, wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1986, ISBN 83-02-02688-3, OCLC 749640666 .
- ↑ Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska, Podstawy hydrometeorologii, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, ISBN 978-83-01-15315-1, OCLC 297764997.
- ↑ И.Ю. Бринк , Е.А. Щеникова , А.А. Кулешова , Исследование профиля потенциала электростатического поля во время метели в альпийской зоне как потенциального возобновляемого микроисточника энергии., 14.B37.21.0086, 2012 .
- ↑ a b Dziennik Klimatyczny, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej.