Zasada Huygensa – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ce/Huygens.gif)
Zasada Huygensa – zasada stosowana do określenia rozchodzenia się fali w ośrodku, mówiąca, iż każdy punkt ośrodka, do którego dotarło czoło fali, można uważać za źródło nowej fali kulistej. Wypadkową powierzchnię falową tworzy powierzchnia styczna do wszystkich powierzchni fal cząstkowych i ją właśnie obserwuje się w ośrodku[1].
Sformułowana przez Christiaana Huygensa w 1678 roku[2]. Fresnel uzupełnił zasadę Huygensa, dodając, że fale wytworzone przez punkty, do których dotarła fala, zwane są falami cząstkowymi, interferują ze sobą, tworząc falę[3].
Zasada Huygensa nie określa amplitudy fali. W ogólnym przypadku amplituda ta będzie zależała od geometrii układu i kierunku, w którym fala się porusza. Na przykład jeżeli na drodze fali znajdzie się przeszkoda z pojedynczym otworem, wówczas, jak zauważył Gustav Kirchhoff, amplituda fali będzie największa w tym kierunku, w którym fala pierwotnie się rozchodziła. Kirchhoff podał przybliżony wzór opisujący zmianę amplitudy w funkcji kąta [3].
Zjawisko uginania się fali na przeszkodach, wynikające z zasady Huygensa, nazywa się dyfrakcją.
- Załamanie fali na granicy ośrodków wyznaczone z zasady Huygensa
- Dyfrakcja fali wyjaśniona za pomocą zasady Huygensa
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Frank Crawford: Fale. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 460–468.
- ↑ Huygensa zasada, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-09-16] .
- ↑ a b praca zbiorowa: Encyklopedia Fizyki. T. I. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 781.