Zikonotyna – Wikipedia, wolna encyklopedia
| ||
Identyfikacja | ||
numer CAS | ||
---|---|---|
Klasyfikacja medyczna | ||
ATC | ||
Stosowanie w ciąży | kategoria C | |
Farmakokinetyka | ||
Biodostępność | 50% | |
Okres półtrwania | 2,9-6,5 godziny | |
Wydalanie | <1% nerkowe | |
Uwagi terapeutyczne | ||
Drogi podawania | bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego |
Zikonotyna – peptyd będący składnikiem jadu rybożernego stożka Conus magus, zamieszkującego filipińskie rafy koralowe. Białko to blokuje komórki nerwowe, uniemożliwiając im przesyłanie sygnałów do mózgu, prowadząc do paraliżu. Stanowi główny składnik zarejestrowanego w 2004 roku leku Prialt, stosowanego w leczeniu bólów przewlekłych (chronicznych), głównie u osób cierpiących na choroby nowotworowe. Działanie Prialtu określa się jako tysiąc razy silniejsze od działania morfiny.
Zikonotyna jest globularnym polipeptydem o długości 25 aminokwasów, którego struktura przestrzenna jest stabilizowana przez trzy mostki dwusiarczkowe.