نئو-فوتوریسم - ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
![]() طراحی مرکز فرهنگی جوانان در شهر نانجینگ، نمونهای از نئوفوتوریسم | |
سالهای رونق | ۱۹۶۰-اکنون |
---|---|
کشور(ها) | بینالمللی |
چهرههای برجسته | پیتر کوک، رنزو پیانو، ریچارد راجرز، نورمن فاستر، سانتیاگو کالاتراوا، زها حدید |
تأثیرپذیری | معماری آیندهگرا، معماری های-تک |
تأثیرگذاری | پارامتریسم |
نئوفوتوریسم یا آیندهگرایی نو (انگلیسی: Neo-futurism) یک جنبش هنری، طراحی و معماری است که از اواخر قرن بیستم آغاز شده و در قرن بیست و یکم ادامه دارد. به نئو فوتوریسم به عنوان عبور از معماری پستمدرن نگاه میشود و یک باور آرمانگرایانه به آیندهای بهتر را نمایندگی میکند. این جنبش آوان-گارد در کارهای آلوار آلتو و باکمینستر فولر در میانه قرن بیستم ریشه دارد. آرت دکو استارت اولیه نئو فوتوریسم را زد و بعد معماری های-تک تأثیر فراوانی بر نئو فوتوریسم داشت.
نگارخانه
[ویرایش]- اثری از پیتر کوک (معمار) در گراتس
- فوتوروسکوپ در پواتیه
- کتابخانه «LSE» در لندن، اثری از نورمن فاستر
- برج پیچنده در مالمو
- کاخ آیسبرگ در سوچی
- اثری از زاها حدید
- موزه فردا در ریو دو ژانیرو
- برج اولوشن در مسکو
منابع
[ویرایش]- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Neo-futurism». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۹.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ نئو-فوتوریسم موجود است.