4 Batalion Saperów (LWP) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1944 |
Rozformowanie | 1989 |
Tradycje | |
Święto | 16 kwietnia[1] |
Kontynuacja | 4 Ośrodek M-T |
Dowódcy | |
Pierwszy | kpt. Władysław Kusznarow |
Organizacja | |
Numer | |
Dyslokacja | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d1/Forsowanie_odry_1_1945.png/250px-Forsowanie_odry_1_1945.png)
4 Batalion Saperów im. Romualda Traugutta – samodzielny pododdział wojsk inżynieryjnych ludowego Wojska Polskiego.
Sformowany w obozie sieleckim na podstawie rozkazu dowódcy 1 Korpusu Polskich sił Zbrojnych w ZSRR nr 95 z 27 grudnia 1943 jako jednostka 3 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
Przysięgę żołnierze batalionu złożyli 30 maja 1944.
Obsada personalna
[edytuj | edytuj kod]- Dowódcy batalionu[5]
- kpt. Władysław Kusznarow
- kpt. Anatol Sandler
- kpt. Edward Utyłło
- Władysław Borowicz[6]
- Czesław Zwierzyński[6]
Struktura organizacyjna
[edytuj | edytuj kod]- Etat 04/506[7]
- Dowództwo i sztab
- 3 x kompania saperów
- 3 x pluton saperów
- drużyna zaopatrzenia
- kwatermistrzostwo
- magazyn techniczny
- drużyna gospodarcza
Razem:
żołnierzy – 254 (oficerów – 33, podoficerów – 44, szeregowych – 177)
sprzęt:
- samochody – 3
- łodzie MN – 1
Okres powojenny
[edytuj | edytuj kod]Po powrocie do kraju batalion rozminowywał i oczyszczał teren województw: lubelskiego, kieleckiego, białostockiego i częściowo warszawskiego i rzeszowskiego. W późniejszym czasie ochraniał mosty w akcjach przeciwlodowych i przeciwpowodziowych na terenie województwa kieleckiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego. Likwidował również skutki huraganu na terenie Sandomierza i był wykorzystany do prac na rzecz gospodarki narodowej.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rozkaz nr 07/MON z 4 maja 1967
- ↑ Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.03.1946
- ↑ Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Oleśnicy
- ↑ a b Kajetanowicz 2005 ↓, s. 428.
- ↑ Malczewski i Polkowski 1970 ↓, s. 159.
- ↑ a b Kaczmarski i Soroka 1982 ↓, s. 320.
- ↑ Malczewski i Polkowski 1970 ↓, s. 153.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Karol Dideńko: Wojska inżynieryjno-saperskie LWP 1943-1945 (organizacja i działania bojowe). Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
- Franciszek Kaczmarski, Stanisław Soroka: Wojska inżynieryjne LWP w latach 1945–1979. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06710-4.
- Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945–1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
- Juliusz Malczewski, Roman Polkowski: Wojsko Polskie. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego. Formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek inżynieryjno-saperskich, drogowych i chemicznych. T. 4. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970.