Amfibrach – Wikipedia, wolna encyklopedia
Amfibrach (gr. amphíbrachys, dosł. z obu stron krótki) w metryce iloczasowej – stopa metryczna składająca się z trzech sylab: jednej długiej między dwiema krótkimi.
W polskich wierszach odpowiednikiem jest sekwencja składająca się z jednej sylaby akcentowanej między dwiema nieakcentowanymi. W języku polskim występuje bardzo często, prawie[1] każdy trzysylabowy wyraz jest amfibrachem (np. kolega), łatwo też układać z amfibrachów wiersze sylabotoniczne, np.
Po morzach wędrował, był kiedyś Farysem,
Pod palmą spoczywał, pod ciemnym cyprysem,
Z modlitwą Araba był w gmachach Khaaba,
(…)
(Juliusz Słowacki, Duma o Wacławie Rzewuskim)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nie licząc wyrazów akcentowanych proparoksytonicznie, np.: poszliśmy, zrobiłbyś, fizyka, osiemset.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wiktor J. Darasz, Amfibrach, Język Polski, 1-2/1999, s.105-111.
- Maria Dłuska, Studia z teorii i historii wersyfikacji polskiej, tom II, Warszawa 1978.
- Kazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960.
Encyklopedie internetowe (tetramoraic foot):