Batalion ON „Kartuzy” – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1939 |
Rozformowanie | 1939 |
Dowódcy | |
Pierwszy | kpt. Marian Mordawski |
Ostatni | mjr Stanisław Hochfeld |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Formacja | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość | Lądowa Obrona Wybrzeża |
Skład | typ IVbatalionu piechoty typ spec. organizacji wojennej 3017 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/Morska_Brygada_ON.jpg/240px-Morska_Brygada_ON.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Obrona_Narodowa_w_1939.jpg/240px-Obrona_Narodowa_w_1939.jpg)
Kartuski Batalion Obrony Narodowej (batalion ON „Kartuzy”)[a] 4 morski batalion strzelców[1] – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.
Formowanie i zmiany organizacyjne
[edytuj | edytuj kod]Batalion został sformowany jesienią 1937 roku, w składzie Morskiej Brygady ON od maja 1939 roku przeformowany według etatu batalionu ON typ IV. Jednostką administracyjną i mobilizującą dla Kartuskiego batalionu ON był 2 morski batalion strzelców. Podczas mobilizacji alarmowej z zawiązków Kartuskiego batalionu ON został sformowany i zmobilizowany według etatu batalionu piechoty typ spec. organizacji wojennej L. 3017. Otrzymał nową nawę 4 morski batalion strzelców[1]. We wrześniu 1939 roku batalion, podporządkowany dowódcy Lądowej Obrony Wybrzeża, walczył w Obronie Wybrzeża.
Obsada personalna
[edytuj | edytuj kod]- dowódca – kpt. Marian Mordawski (do 5 IX 1939 godziny wieczorne, przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy baonu) – mjr Stanisław Hochfeld[2]
- dowódca 1 kompanii strzelecka (dawniej ON „Kartuzy”) – kpt. Roman Wasilewski
- dowódca 2 kompanii strzelecka (dawniej ON „Żukowo”) – kpt. Michał Pikuła
- dowódca 3 kompanii strzelecka (dawniej ON „Chmielno”) – kpt. Stanisław Grajski
- kompania ckm – ppor. Edmund Ajtner[2][3]
- pluton moździerzy – ppor. rez. Jan Tybiszewski[3]
- pluton zwiadu/kolarzy – ppor. Edward Bednarski[4]
- pluton łączności –
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W literaturze jednostka bywa określana jako batalion ON "Kartuzy IV", natomiast numerację rzymską posiadały wyłącznie bataliony ON stacjonujące w tej samej miejscowości np. gdyńskie (I, II, III), warszawskie (I, II, III), czy lwowskie (I, II).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 717, 1095, 1104-1105.
- ↑ a b Tym i Rzepniewski 1979 ↓, s. 325.
- ↑ a b Tym i Rzepniewski 1985 ↓, s. 447.
- ↑ Tym i Rzepniewski 1979 ↓, s. 196–197.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kazimierz Pindel , Obrona Narodowa 1937–1939, Warszawa: Wydaw. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234 .
- Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski: Kępa Oksywska 1939. Relacje uczestników walk lądowych. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1985. ISBN 83-215-7210-3.
- Wacław Tym, Andrzej Rzepniewski: Gdynia 1939. Relacje uczestników walk lądowych. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1979. ISBN 83-215-7187-5.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 978-83-86100-83-5.