Bohdan Gadomski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 7 października 1949 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 24 marca 2020 |
Miejsce spoczynku | |
Zawód, zajęcie | |
Narodowość | polska |
Strona internetowa |
Bohdan Gadomski (ur. 7 października 1949 w Łodzi, zm. 24 marca 2020 tamże[1]) – polski dziennikarz i publicysta.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Łodzi[2] jako syn Eweliny Gadomskiej, śpiewaczki, i Jerzego Gadomskiego, który występował publicznie grając na harmonijce ustnej[3]. We wczesnych latach brał wielokrotnie udział w łódzkich „Spotkaniach z polską piosenką”, zwyciężając kilkanaście razy[3]. W klasie piątej szkoły podstawowej należał do teatrzyku dziecięcego w Pałacu Młodzieży w Łodzi, gdzie wystąpił w operetce dziecięcej Drewniaczek na motywach baśni Pinokio[3]. W filmie dokumentalnym Wytwórni Filmów Oświatowych z Łodzi pod tytułem Komu dwójkę? (1963) pojawił się w głównej roli Janka. Jako uczeń czwartej klasy licealnej pisał na łamach miesięcznika pracy twórczej „Radar”[4]. Będąc w klasie maturalnej wygrał konkurs radiowy dla młodych piosenkarzy amatorów „Bez protekcji” Włodzimierza Korcza zorganizowany przez Radio Łódź, śpiewając piosenkę „Nikt nie pomoże” z repertuaru Teresy Tutinas[3].
Początkowo zdawał konkursowy egzamin na wydział wokalno-aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi; jednak choć jego występ spodobał się komisji egzaminacyjnej, której przewodniczyła Olga Olgina, w ocenie końcowej stwierdzono, że jego głos bardziej nadaje się do piosenki aniżeli opery[3]. Studiował filologię polską w dwóch uczelniach pedagogicznych, bo chciał zostać nauczycielem języka polskiego. Ukończył Studium Dziennikarstwa i Wiedzy o Prasie w Łodzi oraz Państwowe Studium Kultury i Oświaty w Warszawie (reżyseria teatralna teatrów niezawodowych).
Kariera
[edytuj | edytuj kod]Na początkowym etapie swojej działalności dziennikarskiej, pisał w wielu tytułach prasowych: „Film”, „Ekran”, „Scena”, „Teatr”, „itd”, „TIM”, „Panorama”, „Tygodnik Kulturalny”, „Kultura”, „Wprost”, „Walka Młodych”, „Non Stop”, „TV Sat Magazyn”, „Synkopa”, „Śpiewamy i Tańczymy”, „Do Rzeczy”, „Kalejdoskop” (miesięcznik, regionalny informator kulturalny wydawany przez Łódzki Dom Kultury), „Zwierciadło”, „Znane i nieznane”, „Kurier Szczeciński” i „Wieczór Wybrzeża”, ale przede wszystkim w łódzkim tygodniku „Odgłosy”, gdzie specjalizował się w dużych formach dziennikarstwa prasowego i uczył warsztatu[4]. Był autorem licznych publikacji na temat życia i działalności Violetty Villas, Michaela Balla, Shirley Bassey i Ymy Sumac oraz wielu programów radiowych i telewizyjnych o gwiazdach piosenki z Polski i zagranicy[5]. Laureat „Złotego Pióra”, „Złotego Taboru”, „Złotego Prometeusza”, „Diamentowej Nuty”, „Diamentowego Liścia Medialnego” oraz medalu „Serce za serce”[4].
Wystąpił w filmowej etiudzie fabularnej Bronisławy Nowickiej Mantra (2004) z Gabrielą Muskałą. W komedii kryminalnej Lawstorant (2005) zagrał postać sąsiada tytułowego bohatera (w tej roli Michał Wiśniewski)[2]. Wystąpił także w czterech teledyskach.
Nagrał piosenki takie jak „Duch, dusza i ciało” (2015) z muzyką i słowami Agnieszki Chrzanowskiej, „Czy pani tańczy twista” (2016) w duecie z Aldoną Orłowską, „Wszystko przeminie, wszystko przepadnie” (6 grudnia 2016) z repertuaru płytowego Zdzisławy Sośnickiej (1977) oraz świąteczny utwór „Ten wyjątkowy czas” (grudzień 2018).
Redagował autorskie rubryki w tygodniku „Angora” oraz gazecie „Express Ilustrowany”. Występował jako recenzent muzyczny i gość programów na antenach TVP1, TVP2, Polsatu, TVN i Superstacji. Współpracował z TVP3 Katowice. Przez kilkanaście lat był redaktorem muzycznym trzech łódzkich stacji radiowych: Radio Łódź, Radio Classic i Radio Parada. Przez trzy lata prowadził nocne programy telewizyjne Noc z telewizją Katowice i przez rok program telewizyjny Poznajmy ich prywatnie w TV Toya. Był recenzentem muzycznym festiwali piosenki i gal telewizyjnych.
Nakręcono o nim pięć programów telewizyjnych i film Diamentowo Złoty Redaktor (2013) w reżyserii Moniki Jeznach-Nowickiej (praca dyplomowa)[6], który był prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych we Wrocławiu w 2015.
W maju 2019 wydał książkę Andrzej z piekła Rodan – portret pisarza, będąca dalszym ciągiem opublikowanej przed 10 laty biografii współczesnego pisarza Andrzeja Rodana, Andrzej Rodan – pisarz zakazany[7].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Kopia_B11.jpg/220px-Kopia_B11.jpg)
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Utrzymywał, że przez krótki czas był w związku z Violettą Villas[8]. Oprócz muzyki jego największą pasją było przygotowywanie swoich psów rasy bichon frise, których był miłośnikiem, do różnego rodzaju konkursów i wystaw. Jego psy wielokrotnie były nagradzane na pokazach krajowych i międzynarodowych[9].
Śmierć
[edytuj | edytuj kod]W 2019 przebył zawał serca[2]. Od końca lutego do 6 marca 2020 przebywał w jednym z łódzkich szpitali[10], po czym znalazł się pod opieką zaprzyjaźnionych mu osób. 8 marca 2020 został ponownie hospitalizowany w związku z utratą przytomności. Zmarł w szpitalu 24 marca 2020, w wieku 70 lat, nie odzyskawszy przytomności[11]. Śmierć dziennikarza została podana do wiadomości publicznej na początku kwietnia, za pośrednictwem mediów społecznościowych. Jak poinformowano w programie Alarm!, przyczyną zgonu dziennikarza było uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, będącego konsekwencją zaaplikowania zbyt dużej dawki insuliny, która nie była podawana specjalistycznym sprzętem[10]. Został pochowany 27 kwietnia 2020 na cmentarzu Doły w Łodzi (część komunalna)[12].
Prokuratura Łódź-Górna skierowała w styczniu 2022 do sądu akt oskarżenia przeciwko Borysowi Ł. i jego żonie Halinie Ł.-K., którzy opiekowali się Bohdanem Gadomskim w ostatnich tygodniach przed śmiercią. Sekcja zwłok wykazała, że miał otrzymać zastrzyk z insuliny, który dziesięciokrotnie przewyższał zalecaną dawkę[13][14][15]. 4 października 2023 Sąd Okręgowy w Łodzi uznał ich winnymi nieumyślnego spowodowania śmierci Gadomskiego i wymierzył Borysowi Ł. karę jednego roku i pięciu miesięcy pozbawienia wolności, a Halinie Ł.-K. karę trzech miesięcy pozbawienia wolności i dziewięciu miesięcy prac społecznych. Zarówno prokuratura jak i oskarżeni zapowiedzieli apelację od wyroku. Niezależnie rozpoczęto proces cywilny o majątek po Gadomskim, który zgodnie z testamentem w całości miał przypaść małżeństwu. Proces jest zawieszony do wyroku w sprawie karnej[16].
Po śmierci Gadomskiego w łódzkim Teatrze Powszechnym wystawiono inspirowaną jego postacią sztukę „Tańczący z gwiazdami”[16].
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- 1999: „Złote Pióro” dla najlepszego recenzenta festiwali: Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Sopot Festival.
- 1999: „Złota Nuta” na 20-lecie pracy dziennikarza muzycznego.
- 2009: „Diamentowa Nuta” w plebiscycie „Złota Nuta 2009” od pięciu mediów internetowych i prasowych, za 30-lecie działalności dziennikarza muzycznego.
- 2010: „Diamentowy Liść Medialny 2010” – nagroda kapituły programu medialnego „Polska w Europie – Europa w Polsce”.
- „Złota Odznaka Prometeusza” – wyróżnienie Kapituły Fundacji Pro Publico Bono za wielkie serce dla dzieci pokrzywdzonych przez los i niepełnosprawnych.
- „Złoty Tabor” – wyróżnienie nadane na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Cygańskiej w Ciechocinku przez Kapitułę Królewskiej Rady Starszych pod przewodnictwem Króla Romów za popularyzację kultury Romów.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bohdan Gadomski nie żyje. Trwa śledztwo w prokuraturze. Plejada.pl, 2020-04-08. [dostęp 2020-04-08]. (pol.).
- ↑ a b c Bohdan Gadomski przeszedł zawał serca: „Wracam do was ze świata chorych”. „Gala”. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-03-13)]. (pol.).
- ↑ a b c d e Cudowne dziecko. b-gadomski.com. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)]. (pol.).
- ↑ a b c Bohdan Gadomski. www.gadomski.net.pl. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-13)]. (pol.).
- ↑ Nie żyje Bohdan Gadomski. Zmarł po długotrwałej chorobie. MSN. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)]. (pol.).
- ↑ Diamentowo Złoty Redaktor w bazie filmpolski.pl
- ↑ Bohdan Gadomski: Andrzej Rodan – pisarz zakazany. Editorex, 1991. ISBN 83-85055-02-9.
- ↑ Polscy dziennikarze muzyczni. Bohdan Gadomski: dziennikarz multimedialny. Onet.pl. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-06)]. (pol.).
- ↑ Strona Bohdana Gadomskiego: Champion Polski Bu-Bu Mon Cheri Adorea. Strona Bohdana Gadomskiego. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)]. (pol.).
- ↑ a b Bohdan Gadomski został zamordowany? Szokujące doniesienia. Radio Zet. [dostęp 2020-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-08-03)]. (pol.).
- ↑ Nie żyje dziennikarz Bohdan Gadomski. Prokuratura prowadzi śledztwo. TVP Info. [dostęp 2020-04-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-08)]. (pol.).
- ↑ Pogrzeb Bohdana Gadomskiego. Łódzki dziennikarz muzyczny spoczął na cmentarzu Doły [online], „Dziennik Łódzki” [dostęp 2020-04-27] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-27] (pol.).
- ↑ Namawiali Gadomskiego na zmianę testamentu i izolowali od ludzi. Teraz dwie osoby odpowiedzą za jego śmierć! [online], www.se.pl [dostęp 2022-01-11] .
- ↑ Tajemnicza śmierć Bohdana Gadomskiego. Podejrzani nie przyznają się do winy [online], plejadapl, 11 stycznia 2022 [dostęp 2022-01-11] (pol.).
- ↑ Śmierć znanego dziennikarza. Podano mu zawyżoną dawkę insuliny [online], wydarzenia.interia.pl [dostęp 2022-01-11] (pol.).
- ↑ a b Bartłomiej Pawlak , Tajemnicza śmierć znanego dziennikarza. Są wyroki dla opiekunów [online], pap.pl, 4 października 2023 [dostęp 2024-02-21] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Bohdan Gadomski w bazie filmpolski.pl
- Bohdan Gadomski w bazie Filmweb
- Bohdan Gadomski w bazie Discogs.com (ang.)