Człon całkujący – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2015-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Człony całkujące (integratory) – elementy w układach dynamicznych, które zachowują się jak elementy magazynujące (przykładem mogą być tu: sprężyna albo kondensator, które magazynują na przykład energię potencjalną czy kinetyczną). Integratory w ciągłych układach sterowania służą jako urządzenia zapamiętujące, dlatego ich sygnały wyjściowe mogą być rozważane jako zmienne, które definiują wewnętrzny stan układu.
W teorii sterowania człon całkujący (idealny) (ang. integral term) to człon, który na wyjściu daje sygnał proporcjonalny do całki sygnału wejściowego
Poddanie powyższego związku obustronnej transformacji Laplace’a daje związek pomiędzy transformatami obu sygnałów:
Stąd transmitancja członu całkującego ma postać:
Jego odpowiedź impulsowa wygląda następująco:
- w dziedzinie operatorowej:
- w dziedzinie czasu:
Charakterystyka amplitudowo-fazowa:
Wzmocnienie maleje o 20 dB na dekadę.