Delta-F – Wikipedia, wolna encyklopedia
Producent | |
---|---|
Człon rakiet | |
Materiały napędowe | |
Rok pierwszego startu | 1972 |
Rok ostatniego startu | 1987 |
Koszt jednostkowy | 2,230 mln USD |
Osiągi | |
Siła ciągu przy starcie | 41,36 kN |
Impuls właściwy w próżni | 280 s |
Maks. czas działania | 335 s |
Wymiary | |
Długość | 6,28 m |
Średnica | 1,40 m |
Rozpiętość | 1,40 m |
Masa pustego | 784 kg |
Masa maksymalna | 5629 kg |
Silniki | |
Silnik 1. |
Delta-F − człon amerykańskich rakiet nośnych serii Delta 0100 i Delta 1000 oraz japońskich N-II. Wykorzystywał hipergolową toksyczną mieszaninę UDMH i kwasu azotowego jako materiał pędny[1].