Dialekty środkowoniemieckie – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/40/Mitteldeutsche_Mundarten.png/290px-Mitteldeutsche_Mundarten.png)
Dialekty środkowoniemieckie – zespół dialektów języka wysokoniemieckiego, których obszar występowania stanowi pas rozciągający się od Nadrenii do Turyngii. Graniczą one od północy z dialektami dolnoniemieckimi i od południa z dialektami górnoniemieckimi.
Dialekty środkowoniemieckie dzielą się na dialekty zachodniośrodkowoniemieckie i wschodniośrodkowoniemieckie. Dialekty te charakteryzują się tym, że przeszły tylko cztery pierwsze fazy wysokoniemieckiej przesuwki spółgłoskowej.
Z dialektów środkowoniemieckich wywodzą się standardowy język niemiecki i język luksemburski.
Podział
[edytuj | edytuj kod]W skład dialektów środkowoniemieckich wchodzą następujące etnolekty[1][2][3][4]:
- zachodniośrodkowoniemieckie
- wschodniośrodkowoniemieckie
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Mapa dialektów niemieckich. [dostęp 2006-07-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-21)].
- ↑ Ludwig Erich Schmitt (Ed): Germanische Dialektologie. Franz Steiner, Wiesbaden 1968, p. 143
- ↑ not_found_message - Philipps-Universität Marburg. [dostęp 2011-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-06-10)].
- ↑ http://books.google.de/books?id=f60qAQA