Doktryna polityczna – Wikipedia, wolna encyklopedia
Doktryna polityczna – wynikający z danej ideologii uporządkowany zbiór poglądów na życie polityczne danego społeczeństwa z zagadnieniami władzy i ustroju państwa na czele.
Przedmiotem doktryn politycznych są poglądy na istotę, organizację i funkcję państwa oraz koncepcje zasad współżycia pomiędzy ludźmi[1].
Zawiera wskazania teoretyczne i praktyczne jak zrealizować te poglądy w określonym czasie i przestrzeni. Jest instrumentalną wersją ideologii i zbiorem poglądów określających przebieg i cel działań wyraźnie określonych w czasie i przestrzeni.
Stanowi konkretyzację systemu ideologicznego ideologia - doktryna polityczna - program polityczny.
Badania nad doktrynami
[edytuj | edytuj kod]Doktrynami politycznymi zajmują się dziedziny naukowe z pogranicza politologii, prawa i historii, takie jak historia doktryn politycznych (historia doktryn politycznych i prawnych), historia teorii politycznych, myśli politycznej, filozofii politycznej, a nawet historia idei politycznych szerzej traktująca przedmiot badań[2].
Na uczelniach wykłada się historię doktryn politycznych; od strony teoretycznej doktryny są też przedmiotem zainteresowania nauki o państwie i polityce.
Podział doktryn politycznych
[edytuj | edytuj kod]- doktryna rewolucyjna
- doktryna konserwatywna
- doktryna reformistyczna
- doktryna reakcyjna
- doktryna utopijna
- doktryna prognostyczna
- doktryny elitarne
- doktryny egalitarne
- makiawelizm
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Na podstawie: G. L. Seidler, Doktryny prawne imperializmu, Warszawa 1957, za: Kazimierz Opałek, Problemy metodologiczne nauki prawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1962, strona 321.
- ↑ Kazimierz Opałek, Problemy metodologiczne nauki prawa, Państwowe wydawnictwo naukowe, Warszawa 1962, strony 318-319.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Kazimierz Opałek, Problemy metodologiczne nauki prawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1962.