Edward Wawrzycki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Edward Wawrzycki (ur. 6 grudnia 1896 w Brzeźnicy, zm. 1 sierpnia 1920 pod Mielnikiem) – żołnierz armii austriackiej, Wojska Polskiego na Wschodzie, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Stanisława i Wandy z Modliszewskich[1]. Uczył się w c. k. Gimnazjum w Sanoku[a]. W 1915 został wcielony do austro-węgierskiego 40 pułku piechoty i skierowany do szkoły oficerskiej w Bacinie. Awansowany na stopień chorążego ze starszeństwem z 1 lipca 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[2] i wysłany na front wschodni I wojny światowej. Tam trafił do niewoli rosyjskiej. Przetrzymywany był w obozach w Omsku i Pietropawłowsku[1].
We wrześniu 1918 wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich ppłk. Waleriana Czumy. W lutymi marcu 1919 był kurierem Dowództwa WP na Syberii.
W 1919 został oficerem odrodzonego Wojska Polskiego. Na frontach wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów. W sierpniu 1919 na czele trzech kompanii uderzył na tyły 2 pp nieprzyjaciela, rozbił go i otworzył polskiej grupie drogę na Mińsk. W grudniu awansował na stopień porucznika. W lipcu 1920 pod Ostrowiem, na północ od Mińska, jednym plutonem swej kompanii, wśród zamieszania wywołanego pojawieniem się nieprzyjaciela na tyłach baonu, zmusił wroga do odwrotu. 1 sierpnia tego roku poległ pod Mielnikiem, w trakcie walki „na bagnety” I batalionu o wyjście z okrążenia[3][4][b]. Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[5].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 5555)
- Krzyż Walecznych[1]
- Srebrny Medal Waleczności 2 klasy[6]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 68, w roku szkolnym 1913/1914 ukończył V klasę.
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 157, wg autora utonął w Bugu pod Mielnikiem.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 157.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 419, 580.
- ↑ Czajkowski 1930 ↓, s. 37.
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 949.
- ↑ Czajkowski 1930 ↓, s. 48.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 580.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- XXXIII. Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1913/14. Sanok: nakł. Funduszu Naukowego, 1914.
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918. (niem.).
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Czesław Czajkowski: Zarys historii wojennej 3-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.