Front Południowy (1920) – Wikipedia, wolna encyklopedia
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | |
Rozformowanie | |
Dowódcy | |
Pierwszy | gen. ppor. Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański |
Ostatni | gen. por. Robert Lamezan-Salins |
Działania zbrojne | |
wojna polsko-bolszewicka | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Podległość | |
Skład |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/PBW_August_1920.png/250px-PBW_August_1920.png)
Front Południowy – związek operacyjny Wojska Polskiego utworzony w trakcie wojny polsko-bolszewickiej dyrektywą Wodza Naczelnego marsz. Józefa Piłsudskiego z 6 sierpnia 1920 r. Rozwiązany, wraz z pozostałymi frontami 1 września 1920 r.[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]W związku z przygotowaniami do bitwy warszawskiej zreorganizowano armię polską i podzielono na 3 fronty: Północny (5., 1. i 2. armia), Środkowy (4. i 3. armia) i Południowy (6. armia i jednostki ukraińskie). Ostatni miał za zadanie obronę Lwowa i Galicji Wschodniej oraz wiązać siły Frontu Południowo-Zachodniego, aby nie wspomogły Front Zachodni usiłującego zdobyć Warszawę.
W trakcie szturmu wojsk Tuchaczewskiego na północy 1 Armia Konna – Konarmia (dowódca – Siemion Budionny) od 12 sierpnia usiłowała zdobyć Lwów. Doszło do ciężkich i zażartych walk (jak np. bitwa pod Zadwórzem – polskie Termopile), zakończonych 20 sierpnia przerwaniem przez kawalerię radziecką ataków w celu wsparcia Frontu Zachodniego. Był to spóźniony manewr, gdyż większość tamtejszych wojsk była rozbita i wycofywała się. W ten sposób Front Południowy pośrednio przyczynił się do zwycięstwa kontruderzenia znad Wieprza, gdyż nie pozwolił Konarmii na uderzenie na odsłoniętą flankę polskich sił zmierzających znad Wieprza ku północy i północnemu wschodowi, na tyły wojsk Tuchaczewskiego.
Dalsze perypetie 1 Armii Konnej
[edytuj | edytuj kod]26 sierpnia Budionny ruszył ponownie, przełamując pod Bełzem pozycje grupy gen. Hallera (13 DP i 2 DJ) i oblegając Zamość. Wpadł tam zasadzkę 3 Armii i grupy gen. por. Hallera. W wyniku bitwy pod Komarowem resztki Konarmii musiały ustąpić na Hrubieszów, a 6 września, po ciężkich walkach odwrotowych przełamały front i wyszły z okrążenia. W tym czasie, 4 września dowództwo Frontu Południowego przemianowano na dowództwo 6 Armii, a jej dowództwo na dowództwo jednej z grup operacyjnych.
Dowództwo i sztab
[edytuj | edytuj kod]- Dowódcy
- gen. Wacław Iwaszkiewicz-Rudoszański (do 20 sierpnia)
- gen. Robert Lamezan-Salins (od 20 sierpnia)
- Szef sztabu
- płk SG Jan Thullie (od 23 sierpnia)
- p.o. referenta sądowo–prawnego – ppłk KS dr Zygmunt Hołobut (referent sądowo-prawny 6 Armii)
- 6 Armia (od 10 sierpnia)
Wojska frontu liczyły ok. 30.000 żołnierzy.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Lech Wyszczelski, Lwów 1920, Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2014, s. 260-261, ISBN 978-83-11-13193-4, OCLC 883564993 .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Norman Davies: White Eagle, Red Star: The Polish-Soviet War, 1919-20. London: Pimlico, 2003. ISBN 83-03-01373-4.
- Tadeusz Wawrzyński. Dowództwa frontów 1919-1920. „Biuletyn Centralnego Archiwum Wojskowego 20/1997”.
- Mieczysław Wrzosek: Wojny o granice Polski Odrodzonej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1992. ISBN 83-214-0752-8.