Granatnik RWGŁ-3 – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Rodzaj | granatnik policyjny |
Historia | |
Produkcja | 1978 – ?? |
Dane techniczne | |
Kaliber | 7,62/51 mm |
Nabój | |
Magazynek | łukowy, 10 nab. |
Wymiary | |
Długość | 517 mm |
Masa | |
broni | 3,1 kg (niezaładowanej) |
Inne | |
Szybkostrzelność praktyczna | 10 strz./min |
Zasięg maks. | 100 metrów |
Ręczna Wyrzutnia Granatów Łzawiących-3 (RWGŁ-3) – policyjny granatnik nasadkowy przeznaczony do miotania granatów z gazem łzawiącym.
W latach 70. XX wieku do uzbrojenia MO wszedł granatnik RWGŁ-1. Była to broń wykonywana głównie metodą frezowania, a więc droga i skomplikowana w produkcji. Dlatego w drugiej połowie lat 70. rozpoczęto poszukiwania następcy RWGŁ-1. Początkowo planowano, że zostanie on zastąpiony przez wersję pistoletu sygnałowego wz. 78 wyposażoną w garłacz (wersja ta nosiła nazwę RWGŁ-2). Testy RWGŁ-2 wykazały jednak że ma on niską szybkostrzelność, a odrzut granatnika jest zbyt duży.
Po zakończonych niepowodzeniem testach RWGŁ-2 postanowiono oprzeć konstrukcję nowego granatnika na karabinie szturmowym AKMS. Wykorzystano z niego zamek, pokrywę komory zamkowej oraz niektóre części mechanizmu spustowego. Naboje były podawane z 10 nabojowego magazynka opracowanego dla kbkg wz. 1960. W 1978 roku nowa broń została przyjęta do uzbrojenia MO jako RWGŁ-3.
Z granatnika miotano głównie polskie granaty łzawiące UGŁ-200, ale możliwe było także miotanie produkowanych w NRD granatów RWK.
W 1984 do uzbrojenia MO wprowadzono SZO-84. Była to nasadka montowana do RWGŁ-3 w miejscu garłacza. Przy jej pomocy wystrzeliwana była siatka służąca do obezwładniania.
Na bazie RWGŁ-3 zbudowano Automatyczną Wyrzutnię Granatów Łzawiących (AWGŁ) na statywie do montażu na samochodach typu Star i UAZ.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 196. ISBN 83-86028-01-7.