Hełm turniejowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Helm_for_the_Joust_of_Peace_%28Stechhelm%29_MET_DP271142.jpg/220px-Helm_for_the_Joust_of_Peace_%28Stechhelm%29_MET_DP271142.jpg)
Hełm turniejowy (niem. Stechhelm) – typ zamkniętego hełmu rycerskiego, używanego wyłącznie w turniejach (wraz ze zbroją turniejową).
Pojawił się na przełomie XIV i XV w. na zachodzie Europy. Charakteryzował się wyjątkową zamkniętą konstrukcją, mającą minimalizować możliwość odniesienia poważnych obrażeń w starciach turniejowych, ale uniemożliwiający stosowanie go na normalnym polu bitwy, głównie ze względu na ograniczone pole widzenia[1]. Charakterystyczna jest również wyraźna pionowa grań z przodu, umożliwiająca ześlizgiwanie się kopii przeciwnika. Najpopularniejsze hełmy turniejowe to tzw. żabie pyski. W heraldyce stosowany najczęściej w herbach mieszczańskich (zob. hełm heraldyczny).
-
Hełm turniejowy w herbie Albrechta Dürera -
Wewnętrzne wyściełanie hełmu turniejowego
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Włodzimierz Kwaśniewicz 1000 słów o broni białej i uzbrojeniu ochronnym, wyd. 1981, s. 60