Język muani – Wikipedia, wolna encyklopedia
Obszar | |||
---|---|---|---|
Liczba mówiących | 100 tys. (+ 20 tys. jako drugi język)[1] | ||
Pismo/alfabet | |||
Klasyfikacja genetyczna | |||
Status oficjalny | |||
Ethnologue | 5 rozwojowy↗ | ||
Kody języka | |||
ISO 639-3 | wmw | ||
IETF | wmw | ||
Glottolog | mwan1247 | ||
Ethnologue | wmw | ||
SIL | wmw | ||
W Wikipedii | |||
| |||
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. |
Język muani (mwani, kimwani, muane, mwane, ibo, quimuane) – język z grupy suahilskich używany w Mozambiku, zapisywany alfabetem łacińskim lub pismem arabskim[1]. Jego zamienna nazwa – „ibo” – odnosi się także do innego języka – języka igbo spotykanego w Nigerii.
Dialekty
[edytuj | edytuj kod]- wibo (kiwibo) – o charakterze prestiżowym
- kisanga (kikisanga, quissanga)
- nkodżo (kinkodżo)
- nsimbua (kinsimbwa)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b David M. Eberhard , Gary F. Simons , Charles D. Fennig (red.), Mwani, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).