Jan Głogowski (pułkownik) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 24 czerwca 1888 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1911–1935 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | szef gabinetu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/2_pu%C5%82k_u%C5%82an%C3%B3w.jpg/240px-2_pu%C5%82k_u%C5%82an%C3%B3w.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/03/Funeral_of_Jan_G%C5%82ogowski_in_Lw%C3%B3w_%281935%29.jpg/240px-Funeral_of_Jan_G%C5%82ogowski_in_Lw%C3%B3w_%281935%29.jpg)
Jan Głogowski (ur. 24 czerwca 1888 w Bojańcu[1], zm. 12 sierpnia 1935 we Lwowie[2]) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Aleksandra i Georgii z d. Dall[3]. Student Akademii Rolniczej w Wiedniu i Hohenheim[3]. W latach 1911–1918 służył w Armii Austro-Węgier; w 1913 brał udział w zawodach hippicznych jako podporucznik 1 pułku ułanów[4]. W listopadzie 1918 przyjęty do odrodzonego Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami dowodził szwadronem i dywizjonem w 1 pułku ułanów, który 8 stycznia 1920 został przemianowany na 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, a także dwukrotnie dowodził tym oddziałem (od 29 kwietnia do 25 maja 1920 i od 25 czerwca do 15 sierpnia 1920) oraz IX Brygadą Jazdy w składzie 2 Dywizji Jazdy. 15 lipca 1920 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920, w grupie oficerów kawalerii z byłej Cesarskiej i Królewskiej Armii.
„W opinii przełożonych: odznaczał się zawsze nadzwyczajna odwagą, zimna krwią i stanowczością w wykonywaniu otrzymanych rozkazów. Zawsze w pierwszym szeregu zagrzewał żołnierzy do walki. /.../ Za walki z Budionnym nad Styrem w awangardzie 4 B. jazdy /1 i 2 p.szwol., 8 i 16 p.uł/ stoczonymi od 25 V 1920, a szczególnie za wzięcie Smarzewa i szarżę na npla atakującego na tyły 16 p.uł /.../ otrzymał Order Virtuti Militari”[5].
Po zakończeniu działań wojennych, w okresie od 8 maja 1921 do 30 września 1926 ponownie dowodził 1 pułkiem szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w garnizonie Warszawa, a następnie XII Brygadą Kawalerii w Ostrołęce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 59. lokatą w korpusie oficerów jazdy, a 16 marca 1927 awansował do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Z dniem 1 września 1928 został mianowany szefem Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej[6][7].
Zmarł 12 sierpnia 1935 we Lwowie w sanatorium „Salus”[8] w wyniku zakażenia krwi[9]. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim[8]
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Był żonaty z Jadwigą z d. Gieryng, nie mieli dzieci[8], jego bratem był ppłk Piotr Głogowski (ur. 1889).
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3194[8](1921)[10]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[8]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[8]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)[8]
- Order Krzyża Orła III klasy (Estonia, 1932)[11][12]
- Komandor Orderu Świętego Sawy (Jugosławia, 1929)[13]
- Komandor Orderu Białej Róży Finlandii (Finlandia)[12]
- Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja)[12]
- Komandor Orderu Zasługi Cywilnej (Bułgaria)[12]
- Oficer Orderu Korony Rumunii (Rumunia)
- Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja, 1922)[14]
- Kawaler Orderu śś. Maurycego i Łazarza (Włochy)
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)[15]
Upamiętnienie
[edytuj | edytuj kod]9 grudnia 1936 w Katedrze Świętego Ducha w Warszawie została odsłonięta tablica upamiętniająca płk. Jana Głogowskiego i gen. Gustawa Orlicz-Dreszera[16][8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Katalog 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 104.
- ↑ a b Polak (red.) 1993 ↓, s. 58.
- ↑ III. Konkurs hippiczny. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 224 z 1 października 1913.
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 58+60.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 332.
- ↑ Gnat-Wieteska 2006 ↓, s. 21.
- ↑ a b c d e f g h Polak (red.) 1993 ↓, s. 60.
- ↑ Kronika miejska. Ś. p. pułkownika Jan Głogowski. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 183 z 13 sierpnia 1935.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 3099 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 27, poz. 1088)
- ↑ Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
- ↑ a b c d Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 13/1934, s. 231.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 19/1929, s. 361.
- ↑ Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 19/1929, s. 365.
- ↑ Hołd poległym szwoleżerom. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 285 z 11 grudnia 1936.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Jan Karcz, Wacław Kryński: Zarys historji wojennej 1–go pułku szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Elżbieta Szumiec-Zielińska, Kompania zamkowa, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (192), Warszawa 2002, ISNN 1640–6281, s. 31–48.
- Zbigniew Gnat-Wieteska. Gabinet Wojskowy Prezydenta Rzeczypospolitej w latach 1926–1939. „Niepodległość i Pamięć”. 22, 2006. Warszawa: Muzeum Niepodległości. ISSN 1427-1443.