Jan Woźniak – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1939–1945 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | 48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, 11 Karpacka Dywizja Piechoty, 3 Brygada Strzelców (PSZ), 4 Brygada Kadrowa Strzelców, 1 Samodzielna Brygada Spadochronowa, Inspektorat Południowy Okręgu Nowogródek AK, 77 Pułk Piechoty AK |
Stanowiska | dowódca plutonu pionierów, dowódca Kedywu okręgu, zastępca komendanta inspektoratu, dowódca kompanii szturmowej |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | inżynier techniczny, główny mechanik |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Dekoracja_cichociemnych.jpg/240px-Dekoracja_cichociemnych.jpg)
Jan Woźniak vel Jan Łuczko pseud.: „Kwaśny”, „Rozbitek” (ur. 13 września 1917 w Buszkówku, zm. 19 marca 1984 w Bydgoszczy) – polski inżynier mechanik, kapitan piechoty Wojska Polskiego, cichociemny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ucząc się w szkole średniej należał do ZHP, był zastępowym. Po ukończeniu Wydziału Mechanicznego Średniej Szkoły Technicznej w Brześciu w 1935 roku i uzyskaniu dyplomu technika mechanika wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Po jej ukończeniu, od 1936 roku pracował jako sekretarz techniczny Urzędu Miar i Wag w Brześciu, a od 1938 roku jako technik maszynowy referent ruchu Parowozowni Głównej w Stanisławowie. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1938 i 3324. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[3].
We wrześniu 1939 roku służył w batalionie marszowym 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie, na stanowisku dowódcy plutonu pionierów, a od 8 września w Ośrodku Zapasowym 11 Karpackiej Dywizja Piechoty w Stryju. 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech do 2 maja 1940 roku, kiedy uciekł. 17 maja dotarł do Francji, gdzie został skierowany na kurs przeciwpancerny w Granville, który ukończył 20 czerwca. Po upadku Francji, 22 czerwca przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 1 kompanii 8 batalionu kadrowego strzelców 3 Brygady Strzelców, następnie w 4 Brygadzie Kadrowej Strzelców i 1 Samodzielnej Brygadzie Spadochronowej.
Zgłosił się do służby w kraju. Przeszedł szkolenie w zakresie dywersji i został zaprzysiężony 13 stycznia 1942 roku na rotę Armii Krajowej w Oddziale VI Naczelnego Wodza. W nocy z 1 na 2 września 1942 roku został zrzucony do kraju w ramach akcji „Chickenpox” dowodzonej przez por. naw. Radomira Walczaka (zrzut na placówkę odbiorczą „Igła” 18 km na zachód od centrum Warszawy, na skraju Puszczy Kampinoskiej). Po aklimatyzacji dostał w październiku przydział do Okręgu Nowogródek AK, gdzie w styczniu 1943 roku objął stanowisko dowódcy Kedywu i zastępcy komendanta Inspektoratu Południowego tego okręgu. Organizował i szkolił patrole dywersyjne, prowadził działania dywersyjne na szlakach komunikacyjnych Inspektoratu, produkował materiały wybuchowe i miny. Od maja 1944 roku dowodził specjalną kompanią szturmową w VII batalionie 77 pułku piechoty AK. Dowódcą tego batalionu był Jan Piwnik „Ponury”. Brał udział w operacji „Ostra Brama”. Po walkach o Wilno wrócił na teren Inspektoratu. W maju 1945 roku jako repatriant przeniósł się do Górska, potem mieszkał w Szczecinie i Krakowie, gdzie w latach 1946–1952 studiował na AGH, uzyskując tytuł inżyniera mechanika i magistra nauk technicznych. Od lat 60. mieszkał w Bydgoszczy.
Pracował w: Oddziale Mechanicznym Zarządu Trakcji PKP w Szczecinie jako inżynier techniczny (1945–1951), Zakładzie Wiodącym Kombinatu Wyrobów Nożowniczych i Nakryć Stołowych „Gerlach” jako główny mechanik, Bydgoskich Zakładach Przemysłu Gumowego „Stomil” w Bydgoszczy jako główny mechanik i od 1963 roku w Dziale Produkcji Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Bydgoszczy na stanowiskach: starszego inżyniera, kierownika oddziału produkcji, specjalisty planowania i kierownika zespołu. W 1978 roku przeszedł na emeryturę.
Po śmierci został pochowany na cmentarzu św. Wincentego à Paulo w Bydgoszczy.
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- podporucznik – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1938 roku
- porucznik – ze starszeństwem z dniem 1 września 1942 roku
- kapitan – 1 stycznia 1945 roku.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 13342[4]
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
- Medal Wojska – czterokrotnie.
Życie rodzinne
[edytuj | edytuj kod]Był synem Władysława, kolejarza, i Marii z domu Tarki. Był dwukrotnie żonaty: w 1939 roku ożenił się Czesławą Czajkowską, a w 1946 roku – z Heleną Matusewicz (1923–2004), z którą miał czworo dzieci: Grażynę (ur. w 1947 roku), zamężną Wojciechowską, Krzysztofa (ur. w 1950 roku), Marka (ur. w 1953 roku) i Bożenę (ur. w 1959 roku), zamężną Makuch.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Cezary Chlebowski , Pozdrówcie Góry Świętokrzyskie, Opis do fotografii nr 12, 1993 .
- ↑ Jędrzej Tucholski , Cichociemni, opis fotografii nr 12, 1988 .
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 248.
- ↑ Łukomski G. , Polak B. , Suchcitz A. , Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 533 .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Cezary Chlebowski: Odłamki granatu. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1969.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Krzysztof A. Tochman: Słownik biograficzny cichociemnych. T. 4. Zwierzyniec – Rzeszów: Obywatelskie Stowarzyszenie „Ostoja”, 2011, s. 239–242. ISBN 978-83-933857-0-6.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984, s. 434. ISBN 83-211-0537-8.
- Jędrzej Tucholski: Cichociemni 1941–1945 – Sylwetki spadochroniarzy. Wojskowy Instytut Historyczny, 1984, s. 85.