Jolanta Klimowicz – Wikipedia, wolna encyklopedia
Jolanta Klimowicz-Osmańczyk (2009) | |
Imię i nazwisko | Jolanta Klimowicz-Osmańczyk |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 8 maja 1930 |
Data i miejsce śmierci | 21 lutego 2017 |
Narodowość | |
Dziedzina sztuki | |
Ważne dzieła | |
| |
Odznaczenia | |
![]() |
Jolanta Klimowicz-Osmańczyk (ur. 8 maja 1930 w Radomiu[1], zm. 21 lutego 2017 w Warszawie[2]) – polska dziennikarka, reportażystka, publicystka. Była żoną dziennikarza i publicysty Edmunda Jana Osmańczyka (1913–1989)[3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Studiowała orientalistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim[4].
Była redaktorką w Dziale Wydawniczym Politechniki Warszawskiej (1956–1957), od grudnia 1957 do 1990 pracowała w Polskim Radio (w latach 1990–2007 stała współpraca). Od 1958 do 1959 w USA. Od 1961 przez kilka lat przebywała wraz z mężem w Brazylii i Meksyku[4]. Publikowała korespondencje i reportaże, głównie z Ameryki Łacińskiej, w dziennikach: „Kurier Polski” (1961–1964), „Życie Warszawy” (1964–1972), „Trybuna Robotnicza” (Katowice, 1972–1980), „Rzeczpospolita” (1982–1990), „Trybuna Opolska”; współpracowała m.in. z czasopismami: „Służba Zdrowia”, „Widnokręgi”, „Zwierciadło”, pismami Interpressu i in. Od 1990 do 1993 przebywała w Chile.
W 1979 otrzymała meksykański Order Orła Azteckiego[5].
Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, ZAiKS-u (do 2007), Rodziny Katyńskiej[6][7].
Mieszkała w Warszawie, przy placu Zamkowym.
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]- Indiańska Okaryna. Reportaże z andyjskich krajów (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1967)[8]
- Życie i śmierć w Ameryce Łacińskiej (wstęp: Bogusław Kożusznik; Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich 1970)[9]
- Diabły z Bahia (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1972)[10]
- Moje Chile (Książka i Wiedza 1973; seria: „Kontynenty”)[11]
- Meksyk, miasto trzech kultur (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1974)[12]
- Meksyk zaczyna się w Veracruz (Krajowa Agencja Wydawnicza 1977)[13]
Publikacje w pracach zbiorowych
[edytuj | edytuj kod]- Życie w cieniu „Encyklopedii”, [w:] Edmund Jan Osmańczyk. Dziennikarz-publicysta-parlamentarzysta we wspomnieniach bliskich i przyjaciół (Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego – Senat Rzeczypospolitej Polskiej 2004, ISBN 83-7395-075-3)
- Historie z dalekich stron [w:] Wokół reportażu podróżniczego. Tom 3. Lucjan Wolanowski (1920–2006). Studia – szkice – materiały (Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2009, seria: „Prace naukowe Uniwersytetu Śląskiego nr 2683”, ISBN 978-83-226-1802-8, ISSN 0208-6336)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa: Elipsa, 2002, s. 243. ISBN 83-7151-330-5.
- ↑ Agnieszka Stefaniak: Zmarła Jolanta Klimowicz-Osmańczyk. radio.opole.pl, 2017-02-21. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Martyna Kolemba: Uroczyste obchody 100-lecia urodzin Edmunda Jana Osmańczyka. opole.uw.gov.pl, 2013-10-15. [dostęp 2017-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-02)].
- ↑ a b Antoni Bohdanowicz: Nestorka polskiego dziennikarstwa Jolanta Klimowicz o dzisiejszych mediach: Czasami człowiek się załamuje. natemat.pl, 2014-05-11. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Informator bibliotekarza i księgarza, Warszawa 1979, s. 231
- ↑ Zmarła dziennikarka Jolanta Klimowicz-Osmańczyk. Przez 30 lat współpracowała z Polskim Radiem. polskieradio.pl. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Mateusz Wyrwich: KATYŃ — POZOSTAŁY RODZINY. opoka.org.pl, 2010-03-05. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Indiańska okaryna: reportaże z andyjskich krajów. books.google.pl. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Życie i śmierć w Ameryce Łacińskiej. lubimyczytac.pl. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Diabły z Bahia : reportaże z Ameryki Południowej i Centralnej. worldcat.org. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Moje Chile. books.google.pl. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Meksyk: miasto trzech kultur. books.google.pl. [dostęp 2017-12-01].
- ↑ Meksyk zaczyna się w Veracruz. books.google.pl. [dostęp 2017-12-01].