Kazimierz Starkowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 stycznia 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1922 |
Siły zbrojne | |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() |
Kazimierz Starkowski (ur. 21 stycznia 1895 w Bydgoszczy, zm. 1940 w Charkowie[1]) – porucznik łączności rezerwy Wojska Polskiego, adwokat, tenisista, działacz sportowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Józefa (1856–1932), tytularnego generała brygady Wojska Polskiego, i Marii z Pohlów[2]. Absolwent Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. 29 czerwca 1914 uczestniczył w III Międzynarodowym Turnieju Tenisowym zorganizowanym w Krakowie przez miejscowy Akademicki Związek Sportowy, w którym po raz pierwszy brali udział polscy zawodnicy z wszystkich zaborów. Po zdaniu egzaminów maturalnych 7 sierpnia 1914 wcielony do armii niemieckiej. Od listopada 1914 do stycznia 1919 walczył na froncie wschodnim.
Po powrocie do Poznania w lutym 1919 wstąpił do armii polskiej, pozostając w niej do demobilizacji do 6 lutego 1922. W tym okresie brał udział w walkach o niepodległość w powstaniu wielkopolskim w 1 Batalionie Telegraficznym w Poznaniu[2].
Od 30 kwietnia 1919 studiował prawo na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1920 będąc w 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty, pod dowództwem generała Leonarda Skierskiego, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ostatecznie do rezerwy przeszedł w stopniu porucznika. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do 7 Batalionu Telegraficznego w Poznaniu[3].
Po ukończeniu wiosną 1923 studiów i odbyciu aplikacji rozpoczął praktykę adwokacką w Sądzie Okręgowym w Poznaniu. Zawodnik (tenisista) AZS Poznań. Czołowy tenisista Wielkopolski lat 20. XX wieku. W 1924 został akademickim wicemistrzem świata w grze podwójnej. Działacz sportowy Polskiego Związku Lawn-Tenisowego. Prezes AZS Poznań (1920–1921). W latach 1921–1929 w Zarządzie Głównym Polskiego Związku Lawn-Tenisowego (m.in skarbnik i wiceprezes). Publikował artykuły dotyczące tenisa w „Przeglądzie Sportowym” i „Sporcie Polskim”; wraz ze Zdzisławem Szulcem wydał Podręcznik gry lawn-tenisowej (wyd. 1925). Od 1925 prowadził kancelarię adwokacką w Poznaniu, w latach 1934–1937 był członkiem sądu dyscyplinarnego miejscowej Izby Adwokackiej.
15 sierpnia 1939 został zmobilizowany. Walczył w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli radzieckiej. Dostał się do obozów w Szepietówce i Starobielsku. Stamtąd nadesłał do rodziny 2 kartki pocztowe datowane: 30 listopada i 9 grudnia 1939. Siostra porucznika Kazimierza Starkowskiego-Wanda Starkowska – otrzymała z Niemieckiego Czerwonego Krzyża, w wyniku poszukiwań, pisemne powiadomienie w maju 1940 o miejscu internowania brata - w obozie starobielskim. Został zamordowany w kwietniu lub maju 1940 w gmachu NKWD w Charkowie[4]. Pochowany na cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Podczas ekshumacji w 1995 w Charkowie odnaleziony został Jego wojskowy numer identyfikacyjny[5].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Porucznik łącz. rezerwy Kazimierz Starkowski, [w:] Katyń 1940 [online], Instytut Pamięci Narodowej [dostęp 2023-06-20] (pol.).
- ↑ a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 513.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 175, 701.
- ↑ Ryszard Wryk, Straty osobowe Polskiego Związku Sportowego w latach II wojny światowej 1939-1945, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 1991, s.82, ISBN 83-232-0356-3
- ↑ biogram na stronie 'Palestry"
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Ryszard Wryk "Starkowski Kazimierz (1895-1940) [w] Polski Słownik Biograficzny Tom XLII wyd. 2003-2004 s. 320-321 wersja elekrtoniczna w iPSB