Kopiec Wawelski – Wikipedia, wolna encyklopedia
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Miejsce | |
Typ obiektu | |
Data budowy | prawdopodobnie około 700 r. n.e.[1] |
Data likwidacji | początek XIX wieku[2] |
Kopiec Wawelski – nieistniejący kilkumetrowej wysokości kopiec, usypany najprawdopodobniej na przełomie VII i VIII w. n.e. na Wzgórzu Wawelskim, zlikwidowany na początku XIX w.
Historia kopca
[edytuj | edytuj kod]Informacji o kopcu na Wawelu zachowało się bardzo niewiele. Fakt jego istnienia potwierdza jednak ikonografia z dawnych epok[1]. Trudno obecnie sprecyzować datę powstania nasypu, choć liczne zbieżności z wczesnośredniowiecznymi kopcami Krakowa, nasuwają przypuszczenie, że powstał on w okresie podobnym co one, tj. około 700 r. n.e.[1] Kopiec pełnił najprawdopodobniej funkcje sakralno-sepulkralne (być może również sądowe - Janusz Roszko wysunął hipotezę, jakoby władcy piastowscy wydawali zeń wyroki), a usunięty został zapewne na początku XIX w., w trakcie wyburzania przez Austriaków kościołów św. Michała i św. Jerzego[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Sala 2017 ↓, s. 45.
- ↑ Sala 2017 ↓, s. 46.
- ↑ Sala 2017 ↓, s. 45-46.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Bartłomiej Grzegorz Sala: Kurhany chwały. O kopcach krakowskich, podkrakowskich i nie tylko. Warszawa: 2017.