Lejek Büchnera – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Buchner_funnel.jpg/220px-Buchner_funnel.jpg)
Lejek Büchnera – rodzaj lejka laboratoryjnego z dnem sitowym do sączenia większych ilości osadu metodą podciśnieniowa. Lejek ten został opatentowany w 1888 roku przez Ernsta Büchnera[1].
Zazwyczaj są to lejki porcelanowe, chociaż mogą być także wykonane ze szkła. Ich cechą charakterystyczną jest sitowe dno, na którym można ułożyć krążek z bibuły filtracyjnej. Ze względu na rozmiary i walcowaty kształt górnej części lejek Büchnera pozwala na przesączenie dużych ilości osadu.
Stosuje się go przede wszystkim do sączenia pod zmniejszonym ciśnieniem. W tym celu zestawia się go z kolbą ssawkową, zwaną również kolbą Büchnera, a połączenie zabezpiecza gumowym korkiem. Jako aparat do wytwarzania podciśnienia używa się zazwyczaj pompki wodnej.
Do sączenia małych ilości osadu stosuje się lejki Hirscha, które zestawia się z probówkami ssawkowymi[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b William B. Jensen , The Origins of the Hirsch and Büchner Vacuum Filtration Funnels, „Journal of Chemical Education”, 83 (9), 2006, s. 1283, DOI: 10.1021/ed083p1283 (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Arthur Israel Vogel , Preparatyka organiczna, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1984, s. 34–35, ISBN 978-83-204-3152-0 .