Lucjan Gawroński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Lucjan Adam Gawroński |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 24 grudnia 1896 |
Data i miejsce śmierci | 9/11 kwietnia 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1915–1940 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | kierownik referatu |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Lucjan Adam Gawroński (ur. 24 grudnia 1896 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 9/11 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Władysława i Anny Stefanii z Martzów[1][2]. W czasie I wojny światowej (od 22 marca 1915) walczył w szeregach 1. kompanii I batalionu 4 pułku piechoty Legionów Polskich[3]. 31 lipca 1915 został ranny w bitwie pod Jastkowem. 19 września tego roku przebywał w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku[4].
21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[5]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 pułku Wojsk Kolejowych, a jego oddziałem macierzystym był 26 pułk piechoty[6]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1685. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7] (w marcu 1939, w tym samym stopniu i starszeństwie, zajmował 126. lokatę w korpusie oficerów administracji, grupa administracyjna[8]). W dalszym ciągu kontynuował służbę w 26 pp we Lwowie[9][10][11]. W marcu 1930 roku został przeniesiony do KOP[12][13]. Służył kolejno w batalionach: „Kopyczyńce”, „Wołożyn” i „Podświle”[14]. W tym ostatnim od 18 maja 1934 roku był dowódcą kompanii granicznej „Prozoroki”. W listopadzie 1935 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lublin[14]. W marcu 1939 pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Kraków Powiat na stanowisku kierownika I referatu ewidencji[15].
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Między 9 a 11 kwietnia 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu (lista wywozowa L.W. 017/2 1940) i tam pogrzebany[16]. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 roku jego zwłoki oznaczono numerem 69[17]. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[18]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[19].
Lucjan Gawroński był żonaty ze Stanisławą z Kuszczaków, z którą miał córki Ewę i Zofię[1].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 i 17 września 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[20][21][22][23]
- Krzyż Walecznych[8]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928[24][8]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
- zbrodnia katyńska
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 158.
- ↑ MyHeritage: Lucjan Gawroński [online] [dostęp 2021-11-04] .
- ↑ Gawroński Lucjan Adam. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2024-01-09].
- ↑ IV Lista strat 1916 ↓, s. 8.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 22 grudnia 1920 roku, s. 1379.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 98.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 66.
- ↑ a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 292.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 200, 419.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 186, 363.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 42, 196.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 117.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 45, 906.
- ↑ a b Snitko-Rzeszut 1997 ↓, s. 360.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 850.
- ↑ Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 249.
- ↑ Małopolanie w katyńskich dokumentach dr Robla [online], ipn.gov.pl [dostęp 2021-11-04] .
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2024-01-09].
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 217, poz. 249.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 366.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 11 listopada 1932 roku, s. 381.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- IV Lista strat Legionów Polskich. Piotrków: Centralny Urząd Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1916-01-01.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Janina Snitko-Rzeszut. Pro memoria. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 1–2 (159–160), 1997. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny. ISSN 0043-7182.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów Kozielskiego Obozu NKWD rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.