Mózgoczaszka – Wikipedia, wolna encyklopedia
Mózgoczaszka, czaszka mózgowa (łac. neurocranium) – grzbietowa, mająca kształt puszki, część czaszki[1]. Chroni mózg i narządy zmysłów[2]. Stanowi wraz z trzewioczaszką szkielet głowy zwierząt kręgowych. Rozróżnia się część górną (sklepienie czaszki) oraz dolną (podstawę czaszki)[1].
U człowieka mózgoczaszkę tworzą:
- kość potyliczna (łac. os occipitale),
- kość czołowa (łac. os frontale),
- dwie kości ciemieniowe (łac. ossa parietalis),
- dwie kości skroniowe (łac. ossa temporalis),
- kość sitowa (łac. os ethmoidale) – należąca zarówno do mózgoczaszki, jak i trzewioczaszki,
- kość klinowa (łac. os sphenoidale)[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Olgierd Narkiewicz , Janusz Moryś , Anatomia człowieka. Podręcznik dla studentów. Tom IV, wyd. I, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 83–92, ISBN 978-83-200-4109-5 .
- ↑ mózgoczaszka, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-11-05] .
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e5/Human_skull_side_complete_pl.svg/600px-Human_skull_side_complete_pl.svg.png)
Kontrola autorytatywna (klasa bytu anatomicznego):