Opony mózgowo-rdzeniowe – Wikipedia, wolna encyklopedia
Ten artykuł od 2014-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Opony mózgowo-rdzeniowe (łac. meninges l. poj. meninx) – błony zbudowane z tkanki łącznej zbitej otaczającej mózgowie oraz rdzeń kręgowy. Ich funkcją jest ochrona mózgowia przed urazami mechanicznymi, a płyn mózgowo-rdzeniowy znajdujący się między nimi pełni funkcje amortyzacyjne.
Zarówno mózgowie jak i rdzeń kręgowy są pokryte trzema oponami. Od zewnątrz:
- opona twarda (łac. dura mater) – najgrubsza,
- opona pajęcza (pajęczynówka, łac. arachnoidea) – zwykle przyrośnięta do opony twardej, chociaż w sytuacji patologicznej może powstać pomiędzy nimi przestrzeń podtwardówkowa (łac. spatium subdurale),
- opona miękka (łac. pia mater) – zrośnięta bezpośrednio z rdzeniem kręgowym i mózgowiem.
W wielu miejscach pajęczynówka łączy się z oponą miękką za pośrednictwem pasm i beleczek łącznotkankowych. W innych okolicach obie opony oddalają się od siebie, tworząc wypełnioną płynem mózgowo-rdzeniowym przestrzeń podpajęczynówkową (łac. spatium subarachnoideale).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Kontrola autorytatywna (klasa bytu anatomicznego):