Przepuszczalność gruntu – Wikipedia, wolna encyklopedia
Przepuszczalność gruntu (ang. water permeability of rock), własności filtracyjne gruntu lub skały – charakteryzuje zdolność gruntu do przewodzenia wody (przepuszczalność hydrauliczną gruntu). Determinuje ona filtrację, gdy pojawią się warunki powodujące przepływ wody podziemnej (spadek hydrauliczny będzie większy od zera). Przepuszczalność gruntu wyraża się współczynnikiem filtracji.
Przepuszczalność gruntów
[edytuj | edytuj kod]Powszechnie (potocznie) grupuje się wiele gruntów jako przepuszczalne lub nieprzepuszczalne. W szczególności, za:
- przepuszczalne uznaje się najczęściej piaski, żwiry (ogólnie grunty grubszych frakcji)
- nieprzepuszczalne (słabo przepuszczalne) – iły, gliny, pyły (grunty drobniejszych frakcji)
Podział skał według własności filtracyjnych[1]
[edytuj | edytuj kod]Charakter przepuszczalności | Współczynnik filtracji [m/s] | Współczynnik filtracji [m/h] | Współczynnik przepuszczalności [darcy] |
---|---|---|---|
Bardzo dobra: | > 10−3 | > 3,6 | > 100 |
Dobra:
| 10−4-10−3 | 0,36-3,6 | 10-100 |
Średnia:
| 10−5-10−4 | 0,036-0,36 | 1-10 |
Słaba:
| 10−6-10−5 | 0,0036-0,036 | 0,1-1 |
Skały półprzepuszczalne: | 10−8-10−6 | 0,000036-0,0036 | 0,001-0,1 |
Skały nieprzepuszczalne: | <10−8 | < 0,000036 | < 0,001 |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Za: Zdzisław Pazdro, Bohdan Kozerski, Hydrogeologia ogólna, Warszawa, Wydawnictwa Geologiczne, 1990, ISBN 83-220-0357-9.