Rdzeń ferrytowy – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Ferrite_clamp-on.jpg/240px-Ferrite_clamp-on.jpg)
Rdzeń ferrytowy – magnetyczny element indukcyjny wykonany z materiałów ferrytowych. Wykazuje duży opór elektryczny i małą indukcję nasycenia (200–600 mT).
Sposób otrzymywania
[edytuj | edytuj kod]- przemiał,
- wstępne spiekanie,
- formowanie kształtek,
- spiekanie końcowe (1000–1400 °C),
- obróbka mechaniczna.
Kształty rdzeni
[edytuj | edytuj kod]- kubkowe (oznaczane jako M)
- skrzydełkowe (oznaczane jako RM)
- EE
- U
Przykładowe oznaczenie rdzenia: "M-42/29/F1001", gdzie
- M - kubek
- 42 - średnica w milimetrach
- 29 - wysokość w milimetrach
- F1001 - materiał z którego wykonano rdzeń
Zakres mocy (w watach) | Typ rdzenia |
---|---|
<5 | RM4; P11/7; R14; EF12.6; U10 |
od 5 do 10 | RM5; P14/8 |
od 10 do 20 | RM6; E20; P18/11; R23; U15; EFD15 |
od 20 do 50 | RM8; P22/13; U20;; RM10; ETD29; E25; R26/10; EFD20 |
od 50 do 100 | ETD29; ETD34; EC35; EC41; RM12; P30/19; R26/20; EFD25 |
od 100 do 200 | ETD34; ETD39; ETD44; U25; U30; E42; EFD30 |
od 200 do 500 | ETD44; ETD49; E55; EC52; E42; P42/29; U37 |
> 500 | E65; EC70; U93; U100 |
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- ferryt – stop żelaza