Regulator P – Wikipedia, wolna encyklopedia
Regulator P (ang. proportional controller) – w automatyce, regulator składający się z jednego członu typu P (proporcjonalnego), którego transmitancję określa wzmocnienie:
Na podstawie sygnału podawanego na wejście regulatora, wytwarza on proporcjonalny sygnał sterujący, przy czym celem jest utrzymanie wartości wyjściowej układu na pewnym z góry zadanym poziomie, który jest zwany wartością zadaną (dążenie do eliminacji uchybu regulacji).
Układy regulacji z regulatorem typu P charakteryzują się niezerowym uchybem ustalonym w przypadku, gdy transmitancja zastępcza układu posiada jedynie bieguny niezerowe – tym mniejszym, im większe jest wzmocnienie regulatora. Wartość niezerowego uchybu jest opisana wzorem:
gdzie:
- – wzmocnienie obiektu regulacji,
- – wartość skoku sygnału zadanego lub zakłócenia (wówczas ),
- – wzmocnienie regulatora[1].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- regulator działania bezpośredniego
- regulator dwustawny, regulator trójstawny
- regulator PID, regulator I, regulator D, regulator PI, regulator PD
- regulator optymalny
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Poradnik Inżyniera Elektryka, tom 1, str. 407