Stanisław Habowski – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 28 marca 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 16 listopada 1966 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | komendant szkoły |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Stanisław Antoni Habowski (ur. 28 marca 1895 w Nowym Sączu, zm. 16 listopada 1966 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 28 marca 1895 w Nowym Sączu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Klary z domu Burnagiel[1]. Do 1914 roku uczęszczał do c. i k. Gimnazjum I Wyższego w Nowym Sączu. Uczył się w jednej klasie z Michałem Gałązką. W latach 1912–1913 należał do Związku Strzeleckiego, a w latach 1913–1914 do Polowych Drużyn Sokolich[2].
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich i II Korpusie Polskim w Rosji. Był podoficerem 4 pułku piechoty Legionów, a następnie oficerem 2 pułku piechoty Legionów. 1 stycznia 1917 roku został awansowany na chorążego, a w lutym 1918 roku na podporucznika. Między innymi uczestniczył w bitwie pod Rarańczą i Kaniowem. Od maja do listopada 1918 roku przebywał w niemieckiej niewoli. W 1915 roku złożył egzamin dojrzałości.
Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Walczył na wojnie z bolszewikami w szeregach 65 pułku piechoty. 14 października 1920 roku został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920 roku[3]. Po zakończeniu działań wojennych w dalszym ciągu pełnił służbę w 65 pułku piechoty w Starogardzie[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 571. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W następnym roku był dwukrotnie odkomenderowany do Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu. Po raz pierwszy na dwa miesiące, do dnia 15 sierpnia, w charakterze instruktora, a po raz drugi z dniem 1 października 1923 roku na stanowisko instruktora musztry i wykładowcy ogólnej wiedzy wojskowej[5]. W grudniu tego roku został przydzielony do batalionu szkolnego piechoty OK Nr VIII na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej podchorążych rezerwy[6]. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 206. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 15 grudnia 1924 roku został przydzielony do macierzystego 65 pp[7]. Od 1925 roku dowodził II batalionem 31 pułku piechoty w Łodzi. 14 maja 1926 roku na czele kombinowanego batalionu 31 pp wyruszył do Warszawy, gdzie wziął udział w walkach po stronie Józefa Piłsudskiego. W latach 1928–1929 pełnił służbę w dowództwie 10 Dywizji Piechoty w Łodzi[8]. W grudniu 1929 roku, po odbyciu trzymiesięcznego stażu liniowego oraz dwumiesięcznego Kursu Próbnego (15 X – 15 XII 1929), został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza X Kursu Normalnego 1929–1931[9]. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów piechoty[10]. Z dniem 1 września 1931 roku, po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 2 pułku pancernego w Żurawicy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[11]. W latach 1934–1936 dowodził 5 batalionem czołgów i samochodów pancernych[12] oraz 5 batalionem pancernym w Krakowie. 1 października 1936 roku objął dowództwo 75 pułku piechoty w Chorzowie. 19 marca 1939 roku został awansowany na pułkownika. Na czele 75 pułku piechoty walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku[13]. Od 20 września 1939 roku, po przegranej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim, przebywał w niemieckiej niewoli.
Po zakończeniu II wojny światowej w Europie został przyjęty do Wojska Polskiego. Dowodził 8 Drezdeńską Dywizją Piechoty (IV – XI 1946), 5 Saską Dywizją Piechoty w Międzyrzeczu (16 XI 1946 – 13 IX 1947)[14] i 4 Pomorską Dywizją Piechoty w Kaliszu (15 IX 1947 – 15 VI 1948)[15] oraz kierował Oficerską Szkołą Piechoty nr 1 we Wrocławiu jako jej komendant (15 VI 1948 – 30 IX 1949)[16].
22 lipca 1948 roku został awansowany na generała brygady[17]. Usunięty z wojska w ramach „oczyszczania” korpusu oficerskiego po III Plenum KC PZPR i przeniesiony w stan spoczynku[18].
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A23-12-5)[19].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Mieszkał w Warszawie. Jego pierwsza żona zginęła 9 września 1944 w powstaniu warszawskim. Miał z nią syna Janusza Ryszarda (ur. 1 czerwca 1931[20], zm. 1939 w Chorzowie). Od 1946 żonaty z Marią Niedziałkowską z domu Sipajło (zm. 1970)[19][21].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 7002 – 17 maja 1922[22][1]
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy – 17 grudnia 1946[23]
- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[24]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1938
- Krzyż Walecznych trzykrotnie
- Złoty Krzyż Zasługi – 9 stycznia 1947[25]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 16 marca 1928 „za zasługi na polu przysposobienia wojskowego”[26]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka „Znak Pancerny” nr 793 – 11 listopada 1935[27]
- Srebrny Medal Waleczności I klasy – 1915[28]
- Medal Zwycięstwa[29]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 40 z 20.10.1920 r.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 s. 311, 410 i Rocznik Oficerski 1924 s. 278, 352.
- ↑ Dzienniki Personalne M.S.Wojsk. z 1923 r. Nr 50, 55 i 60.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 77 z 16.12.1923 r.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 122 z 18 listopada 1924 roku, s. 682.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 s. 123, 177.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 23.12.1929 r.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 s. 24, 732.
- ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23.10.1931 r. Rocznik Oficerski 1932 s. 24, 732.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 160.
- ↑ Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939.
- ↑ Paweł Piotrowski, Śląski Okręg Wojskowy... s. 255. Autorzy pracy 5 Dywizja Piechoty w dziejach oręża polskiego nie wymienili płk. Habowskiego wśród oficerów dowodzących tym związkiem taktycznym.
- ↑ 4 Dywizja Piechoty – Zmechanizowana 1808–1994... s. 192.
- ↑ Stanisław Brzeziński, Ryszard Majewski, Henryk Witek, Wyższa Szkoła Oficerska... s. 306.
- ↑ Stanisław Brzeziński, Ryszard Majewski, Henryk Witek, Wyższa Szkoła Oficerska... s. 91.
- ↑ Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ... s. 64.
- ↑ a b Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A–H, Toruń 2010, s. 506–509.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 66.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 264 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 59, poz. 418.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 11 listopada 1935, s. 124.
- ↑ Odznaczenia w Legionach. „Goniec Polowy Legionów”. Nr 10, s. 2, 31 października 1915. Lwów. [dostęp 2021-10-06].
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Habowski Stanisław. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.76-7187 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-01].
- Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazjum I Wyższego w Nowym Sączu za rok szkolny 1914, Drukarnia Romana Pisza, Nowy Sącz 1914.
- Sprawozdanie Dyrekcji C. K. Gimnazjum I Wyższego w Nowym Sączu za rok szkolny 1916, Nakładem Funduszu Naukowego, Nowy Sącz 1916.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Stanisław Brzeziński, Ryszard Majewski, Henryk Witek, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki 1943–1983, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984, ISBN 83-11-07037-7.
- Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. II, ISBN 83-11-07434-8.
- 4 Dywizja Piechoty – Zmechanizowana 1808–1994. Zarys dziejów, red. nauk. Grzegorz Nowik, Tadeusz Rawski, Ministerstwo Obrony Narodowej, Departament Stosunków Społecznych, Wydawnictwo „Bellona”, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08377-0.
- Edward Jan Nalepa , Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943–1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795 .
- Edward Kospath-Pawłowski, Piotr Matusak, Janusz Odziemkowski, Tadeusz Panecki, Dariusz Radziwiłłowicz, Tadeusz Rawski, 5 Dywizja Piechoty w dziejach oręża polskiego, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1997, ISBN 83-87103-20-9.
- Paweł Piotrowski , Śląski Okręg Wojskowy. Przekształcenia organizacyjne 1945–1956, Warszawa: Wydawnictwo TRIO, 2003, ISBN 83-88542-53-2, OCLC 830528040 .
- Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A–H, Toruń 2010, s. 506–509.