Stanisław Kobyliński – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Mjr Stanisław Kobyliński, Palestyna 1943 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 27 września 1888 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 31 grudnia 1974 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914−1929 i 1941−1947 |
Siły zbrojne |
|
Formacja | |
Jednostki | 7 pułk strzelców polskich |
Stanowiska | kierownik referatu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/Stanislaw_Kobylinski_u_Dowbora_Musnickiego_w_Bobrujsku.jpg/240px-Stanislaw_Kobylinski_u_Dowbora_Musnickiego_w_Bobrujsku.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Stanislaw_i_Irena_Kobylinscy.jpg/240px-Stanislaw_i_Irena_Kobylinscy.jpg)
Stanisław Franciszek Kobyliński (ur. 27 września 1888 w Kobylanach-Kozach, zm. 31 grudnia 1974 w Warszawie) − major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie Ignacego i Barbary z Kobylińskich, jako najstarszy z pięciorga dzieci: Grzegorz (ur. 12 marca 1891), Maria (ur. 9 września 1893), Apolonia (ur. 29 czerwca 1896) i Wincenty (ur. 30 września 1898). Wykształcenie zdobył w polskim Gimnazjum Podlaskim w Siedlcach. Ze względu na brak uprawnień państwowych szkoły polskiej maturę uzyskał w 1913 w Warszawie. Po maturze pracował w firmie Braci Borkowskich w Grodnie pomagając stamtąd rodzinie.
W dniu wybuchu I wojny światowej 1 sierpnia 1914 został powołany do rosyjskiej armii. Dostał przydział do 149 pieszej grodzieńskiej drużyny, mającej za zadanie ochronę przepraw na Bugu. W maju 1916 r. został skierowany do szkoły oficerskiej w Pskowie, którą ukończył w stopniu starszego lejtnanta (por.).
Po rewolucji lutowej w 1917 został wcielony do I Korpusu Polskiego dowodzonego przez gen. Dowbor-Muśnickiego. W 1918, w stopniu podkapitana, pełnił służbę w 7 pułku strzelców polskich. Początkowo korpus ten wobec walk rewolucyjnych zachowywał neutralność, jednak po zaatakowaniu przez Gwardię Czerwoną rozgromił bolszewików, zdobył miasto Bobrujsk i osadził się w tamtejszej twierdzy.
Po pokoju brzeskim Bobrujsk został przejęli Niemcy, którzy bez walki rozwiązali I Korpus. Stanisław Kobyliński wrócił do kraju, a dokładnie 11 listopada 1918 zgłosił się jako porucznik do organizującego się 22 pułku piechoty w Siedlcach. 8 lipca 1920, podczas wojny z bolszewikami, został przeniesiony z baonu zapasowego 22 pułku piechoty do VI Lubelskiego baonu etapowego na stanowisko dowódcy[1]. Podczas walki został ranny w bitwie pod Równem.
Po zakończeniu wojny kontynuował zawodową służbę wojskową w 22 pp w Siedlcach[2][3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 240. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 63. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W 1925 został dowódcą II batalionu w macierzystym pułku[6]. W marcu 1926 został zwolniony ze stanowiska dowódcy II/22 pp i przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Siedlce na trzy miesiące, w celu odbycia praktyki poborowej[7]. We wrześniu tego samego roku został przeniesiony do nowo powstałej Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto na stanowisko kierownika I referatu administracji rezerw[8][9]. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku w PKU Wilno Miasto[10]. W listopadzie 1928 ogłoszono jego przeniesienie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Siedlce na stanowisko pełniącego obowiązki komendanta[11]. W lipcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX[12]. 30 listopada 1929 został przeniesiony w stan spoczynku[13].
W 1940 został aresztowany w Wilnie, przewieziony do Moskwy i osadzony w więzieniu Łubianka. Po umowie premiera Sikorskiego za Stalinem wypuszczony z więzienia wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Razem z armią przez Persję przeszedł do Palestyny. W Palestynie ukończył roczny kurs specjalistów administracji państwowej. W 1947 powrócił do kraju. Zmarł 31 grudnia 1974. Pochowany został w kwaterze dowborczyków na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A18-5-21)[14].
Stanisław Kobyliński w styczniu 1920 ożenił się z Ireną Sawicką, z którą miał syna Jerzego (ur. 1921) − późniejszego oficera Kedywu Okręgu Wilno Armii Krajowej ps. „Bejka” oraz córkę Marię Barbarę (1927−2003), po mężu Adamczyk[14].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Walecznych (15 lipca 1922, w zamian za amarantową wstążkę)[15]
- Srebrny Krzyż Zasługi (2 marca 1925)[16]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918−1921[17]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[17]
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)[17]
- Odznaka pamiątkowa I Korpusu Polskiego w Rosji[17]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 632.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188, 406.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177, 350.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 41.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 734.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 269.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 27 marca 1926 roku, s. 102.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 20 września 1926 roku, s. 311.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 122, 174.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku. Dodatek Nr 1, s. 3.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 356.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 186.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 18 października 1929 roku, s. 330.
- ↑ a b Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 15 lipca 1922 roku, s. 515.
- ↑ M.P. z 1925 r. nr 62, poz. 234 „za zasługi, położone w dziedzinie organizacji i administracji armji Rzeczypospolitej Polskiej”.
- ↑ a b c d Na podstawie fotografii [1].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.