Stopa zysku – Wikipedia, wolna encyklopedia
Stopa zysku – wskaźnik finansowy informujący o ekonomicznej efektywności danego przedsięwzięcia. Obliczana jest ona najczęściej jako procentowy stosunek zysku operacyjnego lub netto do:
- wartości aktywów trwałych i obrotowych wykorzystywanych w przedsiębiorstwie,
- zaangażowanego w przedsiębiorstwie kapitału całkowitego lub własnego,
- uzyskiwanych przez przedsiębiorstwo przychodów ze sprzedaży.
W pierwszych dwóch spośród wymienionych zastosowań stopa zysku mierzy rentowność zasobów przedsiębiorstwa, natomiast w trzecim pozwala ona na ocenę zyskowności prowadzonej działalności.
Stopa zysku jest pojęciem, którym dość łatwo jest manipulować[1].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Wskaźnik rentowności aktywów
- Wskaźnik rentowności kapitału własnego
- Wskaźnik rentowności sprzedaży
- ROCE
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Matthew Bishop: Essential economics: an A−Z guide. New York: Bloomberg Press, 2009, s. 262. ISBN 978-1-57660-351-2.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- J. Kątnik. Analiza i ocena wskaźników pomiaru rentowności przedsiębiorstwa jako instrument jego rozwoju. „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie”. 863, s. 143–160, 2011. ISSN 1898-6447.
- D. Dębski: Ekonomika i organizacja przedsiębiorstw, Część 2. Warszawa: WSiP, 2006. ISBN 978830209689.