USS Barnes (CVE-20) – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Klasa | |
---|---|
Typ | |
Historia | |
Położenie stępki | 19 stycznia 1942 |
Wodowanie | 2 maja 1942 |
![]() | |
Nazwa | USS „Barnes” (CVE-20) |
Wejście do służby | 20 lutego 1943 |
Wycofanie ze służby | 29 sierpnia 1946 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | 7 800 długich ton |
Długość | 151,1 m |
Szerokość | 34 m |
Zanurzenie | 7,9 m |
Napęd | |
2 kotły (285 psi) 1 turbina parowa 1 śruba napędowa 8 500 shp (6,3 MW) | |
Prędkość | 17,6 węzła |
Uzbrojenie | |
m.in. 2 × 102 mm | |
Wyposażenie lotnicze | |
24 samoloty | |
Załoga | 890 |
USS Barnes (CVE-20) – lotniskowiec eskortowy typu Bogue. Służył w US Navy w okresie II wojny światowej. Odznaczony trzema battle star za służbę w czasie II wojny światowej.
Pierwotnie klasyfikowany jako AVG-20, następnie przeklasyfikowany na ACV-20 20 sierpnia 1942 roku, na CVE-20 15 lipca 1943 roku i CVHE-20 12 czerwca 1955 roku.
Stępkę jednostki położono na podstawie kontraktu Maritime Commission. Przekazano jednostkę US Navy 1 maja 1942 roku. Zwodowano go 22 maja 1942 roku w stoczni Seattle-Tacoma Shipbuilding. Wszedł do służby 20 lutego 1943 roku.
Głównym zadaniem okrętu w czasie II wojny światowej było transportowanie samolotów i personelu amerykańskiego na Pacyfiku. Dodatkowo pełnił rolę okrętu szkoleniowego dla pilotów.
W okresie 20 listopada – 5 grudnia 1943 roku jego samoloty atakowały Tarawę.
Wycofany ze służby i przesunięty do rezerwy 29 sierpnia 1946 roku. Skreślony z listy jednostek floty 1 marca 1959 roku.