William Sterndale Bennett – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód |
Sir William Sterndale Bennett (ur. 13 kwietnia 1816 w Sheffield, zm. 1 lutego 1875 w Londynie[1][2][3]) – angielski kompozytor, dyrygent i pianista.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z rodziny muzyków, jego dziadek John był kantorem, ojciec Robert natomiast organistą[1][2]. Jako 8-latek został chórzystą w King’s College na University of Cambridge[1][2][3][4]. W wieku 10 lat podjął naukę w Royal Academy of Music w Londynie, gdzie jego nauczycielami byli Charles Lucas (teoria), Paolo Spagnoletti (skrzypce), William Henry Holmes (fortepian) oraz William Crotch i Cipriani Potter (kompozycja)[1][2][3][4]. Już w czasie studiów komponował i koncertował jako pianista[1][2][3]. W 1832 roku zagrał w Cambridge swój I Koncert fortepianowy d-moll[1][2]. W 1833 roku dał koncert w Royal Academy of Music w Londynie, gdzie poznał przebywającego tam wówczas Felixa Mendelssohna[1][4]. W latach 1836–1837 przebywał u Mendelssohna w Lipsku, gdzie występował jako pianista i dyrygent z Gewandhausorchester[1][2][3][4]. Nawiązał też przyjaźń z Robertem Schumannem[1][2][4], który zadedykował Bennettowi swoje Etiudy symfoniczne i chwalił go na łamach „Neue Zeitschrift für Musik”[1]. W latach 1841–1843 ponownie przebywał w Niemczech[2], poznając w Kassel Louisa Spohra[1].
Od 1842 do 1848 roku prowadził koncerty londyńskiego Philharmonic Society, pełniąc w tym czasie jednocześnie funkcję jego dyrektora[1]. W 1849 roku założył Bach Society, z którym popularyzował w Anglii dzieła chóralne J.S. Bacha[1][2][3][5]. W 1854 roku dokonał angielskiego prawykonania Pasji według św. Mateusza[1][3][5]. Od 1856 do 1866 roku ponownie występował z Philharmonic Society[1][2][3][5]. W 1856 roku został wykładowcą muzyki na University of Cambridge, a w 1866 roku objął stanowisko dyrektora Royal Academy of Music[1][2][3][4][5]. Dyrygował orkiestrami na festiwalach w Leeds (1858) i Birmingham (1867)[1][5]. W 1867 roku otrzymał tytuł Master of Arts[1][2], a w 1870 roku Uniwersytet Oksfordzki nadał mu stopień doktora[2]. W 1871 roku otrzymał z rąk królowej Wiktorii tytuł szlachecki[1][2][3][4][5]. Został pochowany w Opactwie Westminsterskim[2].
Wybrane kompozycje
[edytuj | edytuj kod](na podstawie materiałów źródłowych[1][2])
Utwory orkiestrowe
- Symfonia g-moll (1837)
- 4 koncerty fortepianowe (I d-moll 1832, II Es-dur 1833, III c-moll 1834, IV f-moll 1838 zrewid. 1839)
- Uwertura d-moll (1833)
- uwertura The Merry Wives of Windsor (1834)
- uwertura Parisina (1835)
- uwertura The Naiads (1836)
- uwertura The Wood Nymphs (1838)
- uwertura Marie du Bois (1843, zrewid. 1844)
- Kaprys E-dur na fortepian i orkiestrę (1838)
- Concert-Stück A-dur na fortepian i orkiestrę (1841–1843)
- fantazja-uwertura Paradise and the Peri (1862)
Utwory kameralne
- Sekstet fis-moll na instrumenty smyczkowe i fortepian
- Trio A-dur na skrzypce, wiolonczelę i fortepian
- Sonata na wiolonczelę i fortepian
Utwory wokalno-instrumentalne
- oratorium Zion (1839)
- kantata The May Queen na sopran, alt, tenora, bas, chór i orkiestrę (1858)
- Ode for the Opening of the International Exhibition (1862)
- Ode to the Installation of the Duke of Devonshire (1862)
- oratorium The Woman of Samaria (1867)
Muzyka do sztuk teatralnych
- Ajax, według Sofoklesa (ok. 1872)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 1. Część biograficzna ab. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1979, s. 265. ISBN 83-224-0113-2.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 1 Aalt–Cone. New York: Schirmer Books, 2001, s. 289–290. ISBN 0-02-865526-5.
- ↑ a b c d e f g h i j The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 65. ISBN 0-674-37299-9.
- ↑ a b c d e f g John Michael Cooper: Historical Dictionary of Romantic Music. Lanham: Rowman & Littlefield, 2024, s. 66. ISBN 978-1-5381-5751-0.
- ↑ a b c d e f Charles Edward McGuire, Steven E. Plank: Historical Dictionary of English Music ca. 1400–1958. Lanham: Scarecrow Press, 2011, s. 51–52. ISBN 978-0-8108-5750-6.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- William Sterndale Bennett – twórczość tego autora dostępna w bibliotece cyfrowej International Music Score Library Project
- William Sterndale Bennett w bazie AllMusic (ang.)
- William Sterndale Bennett – nuty w bibliotece Polona
- ISNI: 0000000110247291
- VIAF: 34720795
- LCCN: n79072702
- GND: 119404532
- BnF: 14802794p, 13494527h
- SUDOC: 08510230X
- SBN: MUSV006259
- NLA: 35674158
- NKC: xx0078122
- BNE: XX1770875
- NTA: 102984107
- BIBSYS: 99027111
- Open Library: OL2604409A
- PLWABN: 9810645981105606
- NUKAT: n97039795
- OBIN: 2131
- J9U: 987007271617305171
- PTBNP: 802646
- CANTIC: a11667187
- LNB: 000049085
- CONOR: 125857635
- LIH: LNB:CXiQ;=Br
- RISM: people/12297