Wschodnie Wybrzeże – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/81/Map_of_USA_Eastcoast.svg/400px-Map_of_USA_Eastcoast.svg.png)
Wschodnie Wybrzeże (ang. East Coast, nazywane także Atlantic Coast) – rejon geograficzny na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. W jego skład wchodzi 14 stanów[1]: Maine, New Hampshire, Massachusetts, Rhode Island, Connecticut, Nowy Jork, New Jersey, Delaware, Maryland, Wirginia, Karolina Północna, Karolina Południowa, Georgia i Floryda.
Często ze względu na położenie i historię dołącza się tu także niemające kontaktu z Oceanem Atlantyckim stany Wirginia Zachodnia i Vermont.
Stany na Wschodnim Wybrzeżu, z wyjątkiem Florydy, zostały utworzone z trzynastu kolonii brytyjskich. Dziś stanowią one najbardziej zaludniony obszar przybrzeżny w kraju. Według danych ze spisu powszechnego z 2010 zaludnienie stanów graniczących z Oceanem Atlantyckim wynosi około 36% całkowitej populacji Stanów Zjednoczonych[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b East Coast States 2019 [online], worldpopulationreview.com [dostęp 2019-10-30] .