Żyły żebrowo-pachowe – Wikipedia, wolna encyklopedia
Żyły żebrowo-pachowe (łac. venae costoaxillares) – w anatomii człowieka żyły skórne przedniej ściany tułowia, które w tkance podskórnej wytwarzają sieć naczyń wspólnie ze splotem żylnym otoczki brodawki sutkowej i żyłami piersiowo-nabrzusznymi[1].
Żyły żebrowo-pachowe biegną w górnych sześciu lub siedmiu przestrzeniach międzyżebrowych, gdzie tworzą zespolenia z żyłami międzyżebrowymi tylnymi, następnie po przebiciu przestrzeni międzyżebrowych wpadają do żyły piersiowo-nabrzusznej lub innych dopływów żyły pachowej[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bochenek i Reicher 2018 ↓, s. 396–397.
- ↑ Bochenek i Reicher 2018 ↓, s. 384.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Adam Bochenek , Michał Reicher , Anatomia człowieka. Tom III. Układ naczyniowy, wyd. IX, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2018, ISBN 978-83-200-3257-4 .