Alain Prost – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() Alain Prost podczas 66. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes (2013) | |
Imię i nazwisko | Alain Marie Pascal Prost |
---|---|
Państwo | |
Data i miejsce urodzenia | |
Sukcesy | |
1979: |
Alain Marie Pascal Prost OBE (ur. 24 lutego 1955 w Lorette) – francuski kierowca wyścigowy, jeden z najbardziej utytułowanych kierowców Formuły 1 wszech czasów. W czasie swojej kariery w F1, która trwała od sezonu 1980 do 1993, zwyciężył w 51 Grand Prix (rekord został pobity przez Michaela Schumachera w sezonie 2001) i zdobył 4 tytuły Mistrza Świata. W trakcie swojej kariery w F1 jeździł dla zespołów Renault, McLaren, Ferrari i Williams.
Został odznaczony m.in. francuską Legią Honorową V klasy, Orderem Imperium Brytyjskiego oraz brazylijskim Orderem Krzyża Południa.
Prost jest entuzjastą kolarstwa i pomaga w projektowaniu ram do rowerów francuskiemu przedsiębiorstwu Cyfac.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Dzieciństwo
[edytuj | edytuj kod]Alain Prost urodził się nieopodal Saint-Chamond w departamencie Loire we Francji jako syn André i Marie-Rose Prost, którzy byli ormiańskiego pochodzenia. Prost miał starszego brata Daniela, który zmarł na raka we wrześniu 1986. Pomimo niskiego wzrostu, Prost był aktywnym i wysportowanym dzieckiem. Uprawiał wiele różnych sportów, m.in. zapasy i piłkę nożną. Przez tę aktywność złamał kilka razy nos. W przyszłości chciał zostać instruktorem na siłowni lub profesjonalnym piłkarzem. Odkrył karting w wieku 14 lat będąc na rodzinnych wakacjach. To zdarzenie zmieniło jego plany na przyszłość.
Początki kariery
[edytuj | edytuj kod]Swoją karierę rozpoczął zaraz po ukończeniu szkoły. W 1973 został Mistrzem Francji i Europy juniorów w kartingu. Rok później powtórzył swój sukces w kategorii seniorów. W 1975 uległ poważnemu wypadkowi i musiał przerwać swoją karierę. Powrócił w 1977 i rozpoczął pracę dla zespołu Lola & Martini we Francuskiej Formule Renault. Zdołał wygrać sześć wyścigów. Od 1978 zespół startował w Formule 3, a w 1979 r. wygrał dziewięć wyścigów, zdobywając mistrzostwo we Francuskiej Formule 3, jak i również w Europejskiej Formule 3.
Formuła 1
[edytuj | edytuj kod]W sezonie 1980 startował dla zespołu McLaren-Ford. W swoim debiutanckim sezonie zdobył 5 punktów.
Od sezonu 1981 jeździł w zespole Renault. Uczestniczył w 15 wyścigach i w tych, w których dojechał do mety, zawsze stawał na podium. Ostatecznie uplasował się na piątej pozycji w klasyfikacji generalnej. Rok później zwyciężył dwukrotnie, a w klasyfikacji zajął czwarte miejsce. W sezonie 1983 udało mu się zdobyć tytuł wicemistrza.
W 1984 powrócił do zespołu McLaren i przegrał walkę o mistrzostwo ze swoim partnerem z zespołu, Austriakiem Niki Laudą zaledwie o 0,5 punktu. W 1985 był bezkonkurencyjny i zdobył swój pierwszy tytuł Mistrza Świata. W klasyfikacji generalnej zdobył 73 punkty, wyprzedził drugiego Michele’a Alboreto o 20 punktów. Niki Lauda tymczasem ukończył zaledwie trzy wyścigi. Walka o tytuł w sezonie 1986 trwała do ostatniego wyścigu w Australii. Ostatecznie Nigel Mansell nie ukończył ostatniego wyścigu, a Prost wygrał i wyprzedził dzięki temu Brytyjczyka o dwa punkty w klasyfikacji generalnej. W sezonie 1987 samochody napędzane silnikami Hondy były bezkonkurencyjne i Prost musiał zadowolić się czwartą pozycją w walce o tytuł. Samochody McLarena od sezonu 1988 były napędzane silnikami Hondy zamiast Porsche. Tym razem na drodze do tytułu stanął nowy partner z zespołu, Ayrton Senna. Sezon 1989 został ponownie zdominowany przez kierowców zespołu z Woking, tym razem lepszym okazał się Prost. Wygrał 4 razy i zdobył swój trzeci tytuł Mistrza Świata. Był to jego ostatni sezon w barwach McLarena.
Od sezonu 1990 związał się z zespołem Ferrari. Po raz kolejny lepszym okazał się były partner, Senna. Prost musiał zadowolić się tytułem wicemistrza. Kolejny sezon był dużo gorszy. Nie wygrał ani jednego wyścigu i zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Nie wystąpił też podczas wszystkich Grand Prix. W sezonie 1992 nie wystartował w żadnym wyścigu.
W 1993 podpisał kontrakt z zespołem Williams-Renault. Był to jego triumfalny powrót do Formuły 1: wygrał 7 wyścigów, zdobył tytuł Mistrza Świata i pokonał odwiecznego rywala, Sennę. Mimo ogromnego sukcesu po tym sezonie wycofał się z Formuły 1.
Rywalizacja pomiędzy Prostem i Senną uważana jest za jedną z najbardziej ekscytujących w historii Formuły 1.
W czasie swojej kariery dorobił się kilku przydomków: „The Professor”, „The Calculator” i „Fast Son of a Bitch”, który został mu nadany przez Laudę. Nazywano go także „The King of Rio”, ponieważ wygrał 6 razy Grand Prix Brazylii, w tym 5 razy w Rio de Janeiro.
W sezonach 1997–2001 prowadził zespół Prost Grand Prix powstały na bazie zespołu Ligier istniejącego w latach 1969–1996 i wykupionego przez Prosta. Zespół zbankrutował na początku 2002 roku.
Porównanie z partnerami z zespołu
[edytuj | edytuj kod]W trakcie swojej kariery zawodowej w Formule 1 Alain Prost zwyciężył prawie wszystkich kolegów z zespołu, wśród nich pięciu mistrzów świata. Wyjątek stanowi jedynie sezon, w którym debiutował – ze względu na uraz ręki startował tylko w jedenastu wyścigach; oraz rok 1984, w którym uległ Nikiemu Laudzie w najściślejszym rozstrzygnięciu o mistrzostwo świata w historii Formuły 1 zaledwie o 0,5 punktu. W 1988 r. Prost zdobył więcej punktów niż jego przeciwnik Ayrton Senna, jednak w końcowej punktacji osiągnął tylko drugie miejsce. W 1989 r. Prost zdobył swój trzeci tytuł, ale szeroko było komentowane GP Japonii – przedostatniej eliminacji cyklu. Doszło do kolizji z Senną spowodowanej przez Prosta, w wyniku której Brazylijczyk ominął szykanę powracając na tor. Wygrał i sprawa mistrzostwa była zupełnie otwarta, lecz po dyskwalifikacji tytuł przypadł Francuzowi. Rok później podczas wyprzedzania Prosta przez Sennę doszło do kolizji i tym razem Ayrton wygrał tytuł.
Rok | Punktacja Alain Prost | Punktacja kolegi z zespołu | Kolega z zespołu |
---|---|---|---|
1980 | 5 | 6 | John Watson |
1981 | 43 | 11 | René Arnoux |
1982 | 34 | 28 | René Arnoux |
1983 | 57 | 22 | Eddie Cheever |
1984 | 71.5 | 72 | Niki Lauda |
1985 | 76 (73) | 14 | Niki Lauda |
1986 | 74 (72) | 22 | Keke Rosberg |
1987 | 46 | 30 | Stefan Johansson |
1988 | 105 (87) | 94 (90) | Ayrton Senna |
1989 | 81 (76) | 60 | Ayrton Senna |
1990 | 73 (71) | 37 | Nigel Mansell |
1991 | 34 | 21 | Jean Alesi |
1993 | 99 | 69 | Damon Hill |
Uwaga: Do 1991 roku system punktacji do wyłonienia Mistrza Świata kierowców Formuły 1 stosowany przez FIA nie obejmował wszystkich osiągniętych w wyścigach wyników. Wyniki w nawiasach stanowią końcową punktację według ówczesnego systemu punktacji.
Wyniki
[edytuj | edytuj kod]Podsumowanie
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Stajnia | Starty | PKT | Pozycja | 1. miejsce | 2. miejsce | 3. miejsce | P. pos. | Naj. okr. | Nie skl. |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1993 | Williams-Renault | 16 | 99 | MŚ | 7 | 3 | 2 | 13 | 6 | 1 |
1991 | Ferrari | 15 | 34 | 5 | 0 | 3 | 2 | 0 | 1 | 6 |
1990 | Ferrari | 16 | 71 | 2 | 5 | 2 | 2 | 0 | 2 | 4 |
1989 | McLaren-Honda | 16 | 76 | MŚ | 4 | 6 | 1 | 2 | 5 | 3 |
1988 | McLaren-Honda | 16 | 87 | 2 | 7 | 7 | 0 | 2 | 7 | 2 |
1987 | McLaren-TAG | 16 | 46 | 4 | 3 | 1 | 3 | 0 | 2 | 4 |
1986 | McLaren-TAG | 16 | 72 | MŚ | 4 | 4 | 3 | 1 | 2 | 3 |
1985 | McLaren-TAG | 16 | 73 | MŚ | 5 | 2 | 4 | 2 | 5 | 4 |
1984 | McLaren-TAG | 16 | 71,5 | 2 | 7 | 1 | 1 | 3 | 3 | 5 |
1983 | Renault | 16 | 57 | 2 | 4 | 2 | 1 | 3 | 3 | 3 |
1982 | Renault | 16 | 34 | 4 | 2 | 2 | 0 | 5 | 4 | 8 |
1981 | Renault | 15 | 43 | 5 | 3 | 2 | 1 | 2 | 1 | 9 |
1980 | McLaren-Ford | 13 | 5 | 15 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 6 |
Razem | 4 | 202 | 768,5 | 4xMŚ | 51 | 35 | 20 | 33 | 41 | 57 |
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Kawaler Legii Honorowej (1985)
Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego (1993)
Kawaler Orderu Krzyża Południa