Broń sieczno-kolna – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Pallasch_M1808_%284%29_-_no_BG.png/350px-Pallasch_M1808_%284%29_-_no_BG.png)
Broń sieczno-kolna (tnąco-kłująca) – broń biała łącząca w sobie cechy broni siecznej i kolnej, umożliwiająca równie ergonomiczne zadawanie cięć jak i pchnięć. Umożliwia to odpowiednia budowa głowni (np. miecz) lub połączenie jej kilku rodzajów na jednym drzewcu (np. halabarda).
W szermierce sportowej
[edytuj | edytuj kod]W szermierce sportowej pchnięcie polega na osadzeniu końca broni na ważnym polu trafienia przeciwnika. Cięcie zadawane jest poprzez zetknięcie się ostrza lub tylca klingi z ważnym polem trafienia przeciwnika. W szermierce sportowej tylko jedna z trzech broni, szabla, jest bronią sieczno-kolną. Pozostałe dwie, floret i szpada, tworzą dziedzinę szermierki znaną jako szermierka kolna.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Międzynarodowa Federacja Szermiercza (FIE), Regulamin Zawodów Szermierczych, wydany przez Polski Związek Szermierczy, Warszawa 1999 r.