Carlo Denina – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Narodowość | |
Dziedzina sztuki |
Carlo Giovanni Maria Denina (ur. 28 lutego 1731 w Revello, zm. 5 grudnia 1813 w Paryżu) – włoski filolog i historyk.
Carlo Denina kształcił się w turyńskich ośrodkach kościelnych, gdzie autonomia względem Rzymu była większa niż w pozostałych państwach. W 1758 r. opublikował Lo studio della teologia e la norma della fede.
W 1760 r. doktoryzował się z teologii w Mediolanie. W tym samym roku opublikował Il discorso sulle vicende di ogni letteratura, będące studium historii literatury powszechnej, reprezentujące bardzo wówczas popularny rodzaj piśmiennictwa. W 1762 r. założył czasopismo Parlament Oktawiana, którego łagodny reformatorski charakter wzbudził wiele sprzeciwów.
Pracował także nad szerokim projektem reform. Prowadził szczegółowe badania na temat rozwoju głównych włoskich miast w okresie średniowiecza i na podstawie tych obserwacji opracował Riflessioni sopra la grandezza e la decadenza delle repubbliche d'Italia de mezzi tempi. Podczas pracy projekt przerodził się w historię Włoch, która odnotowywała najważniejsze wydarzenia każdej epoki.
Opublikowana w końcu w 1770 r. praca pod tytułem Delle rivoluzioni d'Italia zapewniła Deninie najpierw katedrę retoryki w wyższym kolegium w Turynie, a następnie katedrę języka greckiego i włoskiego. Tekst ten kończył się analizą sytuacji we Włoszech w ostatnich pięćdziesięciu latach oraz projektem reform będących szansą wspomożenia najbiedniejszych klas. Te propozycje mimo wsparcie króla Karola Emanuela III oraz części turyńskiego kleru ściągnęły na Deninę atak środowisk kościelnych. Publikacja w 1777 r. utworu Dell'impiego delle persone przyczyniła się do zwolnienia Deniny z uniwersytetu oraz oddelegowania go do seminarium w Vercelli.
W 1782 r. na zaproszenie króla Prus Fryderyka II udał się do Poczdamu, gdzie działał jako publicysta i pisarz. Kiedy dowiedział się o terrorze Robespierre'a, opowiedział się przeciwko rewolucji francuskiej. Ciekawy jest fakt, że motywując swój osąd, twierdził, iż ustrój monarchiczny jest bardziej przyjazny literaturze niż republikański.
W 1804 r. został mianowany przez Napoleona bibliotekarzem w Paryżu. Zmarł w stolicy Francji.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Historia Polski i Świata. T. 13.: Historia Powszechna. Wiek XVIII – wiek oświecenia. Mediasat Group S.A. dla Gazety Wyborczej, 2007, s. 174. ISBN 978-84-9819-820-1.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Carlo Denina – dzieła w bibliotece Polona (fr. • wł.)
- ISNI: 0000000096587926
- VIAF: 54182789
- LCCN: n80028337
- GND: 118902156
- LIBRIS: 0xbfjn5j549zq9p
- BnF: 12133648m
- SUDOC: 029785782
- SBN: CFIV116409
- NLA: 35977603
- NKC: ola2006357364
- BNE: XX981695
- NTA: 075033275
- Open Library: OL470262A, OL6797846A
- PLWABN: 9810663391605606
- NUKAT: n2012102729
- J9U: 987007280535405171
- PTBNP: 201575
- CANTIC: a1135902x
- CONOR: 220261475
- ΕΒΕ: 74257, 143390
- LIH: LNB:BkH/;=BW