Cezary Baroniusz – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce pochówku | |
Bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego | |
Okres sprawowania | 1597-1607 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Prezbiterat | 27 maja 1564 |
Kreacja kardynalska | 5 czerwca 1596 |
Kościół tytularny |
Cezary Baroniusz (wł. Cesare Baronio; ur. 30 sierpnia albo 31 października 1538 w Sorze, zm. 30 czerwca 1607 w Rzymie) – włoski kardynał, Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego, historyk i hagiograf[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 30 sierpnia albo 31 października 1538 roku w Sorze, jako syn Camilla Baronio i Porzii Febonii[2]. Rozpoczął studia w 1556 roku w Neapolu, jednak z powodu wojny przeniósł się do Rzymu, gdzie został studentem cywilisty i kanonisty Cesarego Costy[2]. Baroniusz uzyskał doktorat z prawa, a w 1557 roku poznał Filipa Neriego i wstąpił do zakonu oratorian[2]. 20 maja 1561 roku przyjął święcenia diakonatu, a 27 maja 1564 roku – prezbiteratu[3]. Chcąc pozostać blisko Neriego, odmówił przyjęcia funkcji opata w Sorze[2]. Grzegorz XIII powierzył mu zadanie rewizji katalogu męczenników pierwszych wieków chrześcijaństwa, czego owocem było dzieło Martyrologium Rzymskie (łac. Martyrologium Romanum, 1586)[2]. W 1593 roku został przełożonym generalnym filipinów (zastępując sędziwego Neriego), a dwa lata później protonotariuszem apostolskim[2]. 5 czerwca 1596 roku został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Santi Nereo ed Achilleo[3]. W latach 1597–1607 pełnił funkcję Bibliotekarza Kościoła Rzymskiego[2]. Brał udział w obu konklawe w 1605 roku; na pierwszym z nich był poważnym kandydatem na papieża, ale jego ewentualnemu wyborowi sprzeciwiła się Hiszpania[2]. Zmarł 30 czerwca 1607 roku w Rzymie i został pochowany w kościele Santa Maria in Vallicella[2].
Przez wiele lat pracował nad swoim najsłynniejszym dziełem, Annales ecclesiasticia a Christo nato ad annum 1198, które w dwunastu tomach przedstawiało dzieje Kościoła od czasów Chrystusa do 1198 roku[2]. Tomy ukazywały się w latach 1588–1607, ostatni już po śmierci kardynała[2].
12 stycznia 1745 roku Benedykt XIV ogłosił dekret o heroiczności cnót[2]. 15 kwietnia 2007 roku proces kanonizacyjny Baroniusza został ponownie otwarty[2].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tadeusz Bańkowski: Kardynał Cezary Baroniusz wierny sługa Kościoła i naśladowca św. Filipa. 2007. s. 13-15. [dostęp 2009-12-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-17)].
- ↑ a b c d e f g h i j k l m Baronio, Cesare. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2022-08-22]. (ang.).
- ↑ a b Cesare Cardinal Baronio. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2022-08-22]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- „Roczne dzieie kościelne od Narodzenia Pana y Boga naszego Jesusa Christusa” tłum. Piotr Skarga w zbiorach Opolskiej Biblioteki Cyfrowej
- ISNI: 000000012122452X
- VIAF: 17326794
- ULAN: 500093436
- LCCN: n85195776
- GND: 118506668
- LIBRIS: hftw05v13qdhgsf
- BnF: 12496266x
- SUDOC: 034178023
- SBN: BVEV019215
- NLA: 35799050
- NKC: mzk2006363502
- BNE: XX847041, XX1609624, XX847044
- NTA: 069639205
- BIBSYS: 11074247
- CiNii: DA0597731X
- Open Library: OL1931606A
- PLWABN: 9810699621005606
- NUKAT: n96214130
- J9U: 987007298851105171
- PTBNP: 827663
- CANTIC: a11132346
- NSK: 000133407
- CONOR: 82207331
- BLBNB: 000545117
- LIH: LNB:MyO;=Br