Antonio Carafa – Wikipedia, wolna encyklopedia
Kardynał prezbiter | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 25 marca 1538 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 13 stycznia 1591 |
Prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Łaski | |
Okres sprawowania | 1569–1591 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Diakonat | 1559 |
Kreacja kardynalska | 24 marca 1568 |
Kościół tytularny | S. Eusebio |
Antonio Carafa (ur. 25 marca 1538 w Neapolu, zm. 13 stycznia 1591 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 25 marca 1538 roku w Neapolu, jako syn Rinalda I Carafella Carafy Stadery i Joannelli Carafy della Spiny (jego bratem był Carlo Carafa)[1]. Gdy jego wuj, Paweł IV został papieżem, Carafa udał się do Rzymu, gdzie otrzymał wykształcenie[1]. W latach 1563–1564 studiował prawo na Uniwersytecie Padewskim[1]. Wiosną 1559 roku został kanonikiem bazyliki watykańskiej i protonotariuszem apostolskim, a niedługo potem przyjął święcenia diakonatu[1]. W tym samym roku musiał opuścić miasto, z powodu prześladowań członków rodu Carafów i udał się do Abruzji, Padwy i Neapolu[1]. Gdy Pius V zrehabilitował jego nazwisko, Carafa powrócił do Rzymu i ponownie objął kanonikat bazyliki watykańskiej[1]. 24 marca 1568 roku został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię San Eusebio[2]. Rok później został prefektem Trybunału Sygnatury Łaski[1]. 12 grudnia 1583 roku został podniesiony do rangi kardynała prezbitera i otrzymał kościół tytularny San Eusebio[2]. W 1585 roku został bibliotekarzem Kościoła Rzymskiego, a rok później prefektem kongregacji ds. soboru trydenckiego[1]. Zmarł 13 stycznia 1591 roku w Rzymie[1].