Koktebel – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Republika | |||||
Prawa miejskie | 1938 | ||||
Powierzchnia | 0,8169 km² | ||||
Wysokość | 20 m n.p.m. | ||||
Populacja (2014) • liczba ludności • gęstość |
| ||||
Nr kierunkowy | +380 6562 | ||||
Kod pocztowy | 98186 | ||||
Położenie na mapie Krymu ![]() | |||||
![]() |
Koktebel (ukr. Коктебель, ros. Коктебель, krymskotat. Köktöbel) – osiedle typu miejskiego, należące do Republiki Autonomicznej Krymu, podlegające teodozijskiej radzie miejskiej. Koktebel jest najbardziej na wschód wysuniętym fragmentem tzw. Ju-Be-Ka (ros. Южный Берег Крыма – czyt. Jużnyj Bierieg Kryma – Południowy Brzeg Krymu)[2].
Sama nazwa Koktebel (dokładnie Kok-tepe-el) oznacza w języku tureckim Kraj Błękitnych Szczytów[3]. Miejscowość cieszy się opinią popularnego ośrodka turystycznego, jest miejscem wypoczynku aktorów, pisarzy, malarzy[4].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Osadnictwo na tych terenach zapoczątkowali Grecy oraz plemiona lokalne zakładając miejscowość. Osadę w X wieku zniszczyli Pieczyngowie. Za czasów tureckich była tu tatarska wioska, a potem osada zamieszkana przez Bułgarów[5]. Pozostałości z tych epok można zobaczyć na zboczu góry Tepseń. W XIII wieku krymski namiestnik chana Złotej Ordy odstąpił dolinę Otuzy i okolice Koktebela Wenecjanom. W 1365 roku przeszły one w ręce Genueńczyków, gdzie utworzyli oni nową twierdzę. W 1475 roku wojska tureckie zdobyły miejscowość szturmem[6].
Walory turystyczne i lecznice Koktebela dostrzegł rosyjski okulista Junge, który planował stworzyć tu dochodowy kurort. Pieniędzy wystarczyło mu jednak tylko na zakup ziemi[5], którą potem podzielił na parcele budowlane. W 1893 sprowadził się tu rosyjski malarz i poeta Maksymilian Wołoszyn, a jego opowieści skłoniły do przyjazdu m.in. Maksyma Gorkiego, Aleksieja Tołstoja i Wikientija Wieriesajewa[3]. Drugą ważną grupą gości byli miłośnicy lotnictwa i szybownictwa w położonym w sąsiedztwie Koktebela masywie Uzun-Syrt[3]. W latach 1944–1991 Koktebel nosił nazwę Płaniorskoje (ros. Планёрское)[3].
Współczesność
[edytuj | edytuj kod]Obecnie Koktebel to niewielki kurort. Wzdłuż kamienistej plaży ciągnie się deptak z licznymi knajpkami oferującymi dania kuchni rosyjskiej, tatarskiej czy uzbeckiej. Poniżej muzeum Wołoszyna jest też wydzielona plaża dla nudystów (tzw. Nudik – ros. Нудик). Na wschód od plaży, na niewielkim wzgórzu mieści się też znana fabryka win i winiaków 'Koktebel'. Z jej linii produkcyjnych przez wiele dekad schodził Kutuzow – bodaj drugi najsłynniejszy winiak (po ormiańskim Araracie) w byłym Związku Radzieckim.
Atrakcje turystyczne
[edytuj | edytuj kod]Główną atrakcją Koktebela jest położony tuż na zachód od miejscowości rezerwat geologiczny Karadah. Poza tym w samym Koktebelu można odwiedzić:
- Muzeum Maksymiliana Wołoszyna – w dawnej pracowni i pokojach prezentowane są pamiątki po artyście, co roku w maju odbywa się Międzynarodowy Festiwal Czytania Wołoszyna[7]
- fabrykę koniaków[8]
- delfinarium[9]
- aquapark[10]
Atrakcję stanowią także rejsy statkami po Morzu Czarnym.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ ЧИСЕЛЬНІСТЬ НАЯВНОГО НАСЕЛЕННЯ УКРАЇНИ на 1 січня 2014 року [online] [dostęp 2021-08-18] (ukr.).
- ↑ Коктебель [online], tonkosti.ru [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ a b c d Курорт Коктебель [online], zetgrodno.com [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ Koktebel [online], rosjapl.info [dostęp 2022-01-22] (pol.).
- ↑ a b История Коктебеля [online], koktebel.2crim.com [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ По юго-восточному Крыму. [online], koktebel.2crim.com [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ Дом-музей М.Волошина [online] [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ Завод «Коктебель»: в плену страны марочных вин и коньяков [online], krymania.ru [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ Коктебель дельфинарий [online], koktebel-delfin.ru [dostęp 2022-01-22] (ros.).
- ↑ Аквапарк Коктебель [online], aquapark-koktebel.ru [dostęp 2022-01-22] (ros.).