Konrad X Biały – Wikipedia, wolna encyklopedia
Książę oleśnicki (razem z bratem Konradem IX) | |
Okres | |
---|---|
Poprzednik | |
Następca | podział księstwa |
Książę kozielski, na 1/2 Ścinawy, w Kątach, Bierutowie i Wołowie (razem z bratem Konradem IX) | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | podział księstwa |
Książę w Wołowie, Sycowie, 1/2 Ścinawy i Miliczu | |
Okres | |
Poprzednik | wspólne rządy braci w księstwie oleśnickim |
Następca | |
Książę w Gliwicach, Koźlu i Bytomiu | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | włączenie do Królestwa Czech |
Książę oleśnicki | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | |
Książę oleśnicki | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca | włączenie do Królestwa Czech |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data urodzenia | ok. 1420 |
Data śmierci | |
Ojciec | |
Matka | Małgorzata |
Rodzeństwo | |
Konrad X Biały (Młodszy) (ur. ok. 1420, zm. 21 września 1492) – ostatni książę oleśnicki ze śląskiej linii dynastii Piastów, syn Konrada V Kąckiego i jego żony Małgorzaty[1].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Po śmierci ojca w 1439 pod opieką stryja Konrada VII Białego. Wraz z bratem Konradem Czarnym przejął księstwo w 1450, by dwa lata później dokonać jego podziału. Biały objął księstwo oleśnickie, ale bez Oleśnicy, która przypadła Czarnemu podobnie jak górnośląskie posiadłości księstwa.
W czasie wojen o koronę czeską wspierał początkowo Jerzego z Podiebradów, składając mu hołd lenny w 1459 razem z bratem w zamian za potwierdzenie spadku po ojcu. Utrzymywał dobre stosunki z Polską. Wobec wkroczenia na Śląsk wojsk Macieja Korwina złożył mu wraz z bratem hołd.
Po śmierci brata 1471 objął ziemie górnośląskie[1], pozostawiając Oleśnicę jako wyprawę księżnej-wdowie Małgorzacie i jej córce Barbarze. Wobec zadłużenia sprzedał domeny górnośląskie nowemu księciu ziębickiemu z rodu Podiebradów, Henrykowi.
Po objęciu tronu w Czechach przez Władysława Jagiellończyka i wybuchu wojny między Jagiellonami polskimi i czeskimi a Korwinem, opowiedział się po stronie tych pierwszych.
Nie radząc sobie z zadłużeniem próbował sprzedać księstwo najpierw władcom Saksonii – co doprowadziło do interwencji Korwina, a w 1480 znowu bezskutecznie Krzyżakom. Doszedł do ugody z Korwinem, zapisując mu księstwo jako królowi Czech i przystępując do sojuszniczego układu ołomunieckiego. W 1488 próbował odwrócić sojusze przystępując do koalicji z Janem II Szalonym, księciem głogowskim i Henrykiem ziębickim, jednak w 1489 uległ wojskom węgierskim. Osadzony na zamku w Urazie z pensją ze skarbca królewskiego. Po śmierci Macieja Korwina odbił Oleśnicę, Syców i Wąsosz.
Ożenił się z Dorotą, córką bogatego rzemieślnika oleśnickiego zajmującego się wytwarzaniem kotłów, niejakiego Nikodema Rinkenberga[2]. Umarł bezpotomnie[1].
Jego siostrą była Anna, żona Władysława I, ks. mazowieckiego.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Wacław Korta: Historia Śląsku do 1763 roku. Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2003, s. 181. ISBN 83-7181-283-3.
- ↑ Beata Maciejewska: Zeszliśmy do krypty Wirtembergów. Od kilkuset lat spoczywają tu wybitni władcy Oleśnicy. wyborcza.pl, 14.09.2018. [dostęp 2022-09-11].