Maurice Wilkins – Wikipedia, wolna encyklopedia
![]() | |
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data i miejsce śmierci | |
Specjalność: biochemia | |
Alma Mater | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
Nagrody | |
Maurice Hugh Frederick Wilkins OBE (ur. 15 grudnia 1916 w Pongaroa, zm. 5 października 2004 w Londynie) – brytyjski biochemik pochodzenia nowozelandzkiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył St John’s College na Uniwersytecie Cambridge[1] . Od 1955 roku kierował badaniami biofizycznymi w King’s Colege w Londynie. W okresie II wojny światowej brał udział w pracach nad budową bomby atomowej (Manhattan Project) na Uniwersytecie Kalifornijskim. W latach 1963–1970 był profesorem biologii molekularnej, a następnie w latach 1970–1981 profesorem biofizyki na tej uczelni. Był członkiem Royal Society w Londynie.
Prowadził badania rentgenograficzne nad kwasem deoksyrybonukleinowym (DNA) wraz z Rosalind Franklin. Wyniki tych badań, bez informowania Franklin, przekazał Jamesowi D. Watsonowi i Francisowi Crickowi, co przyczyniło się do odkrycia budowy cząsteczki DNA. W 1962 roku otrzymał wraz z Crickiem i Watsonem Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za to odkrycie.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.
- Science mourns DNA pioneer Wilkins. BBC News, 2004-10-06. [dostęp 2016-12-10]. (ang.).