Nagolenniki – Wikipedia, wolna encyklopedia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6b/Pair_of_Greaves_%28Lower_Leg_Defenses%29_MET_DP-13125-029.jpg/220px-Pair_of_Greaves_%28Lower_Leg_Defenses%29_MET_DP-13125-029.jpg)
Nagolennik, nagolenica – część zbroi osłaniająca goleń użytkownika[1][2]. Jako element bigwantów umiejscowiony był pomiędzy nakolankiem a trzewikiem[3].
Budowa
[edytuj | edytuj kod]Nagolenniki najczęściej wykonywane były z metalu lub utwardzanej skóry. Stosowane były już w starożytności m.in. przez hoplitów oraz głównie przez średniowiecznych rycerzy jako element zbroi płytowej. Była to też część zbroi gladiatorów. Wykonywano je jako jedna część, bądź jako folgowe, składające się z wielu płytek.
Współcześnie
[edytuj | edytuj kod]Współcześnie nagolenniki używane są również jako element ochronny w sporcie (przede wszystkim w piłce nożnej i hokeju) oraz przy wykonywaniu niektórych prac fizycznych z ryzykiem urazów tej części ciała[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ nagolenica – Słownik języka polskiego PWN [online], sjp.pwn.pl [dostęp 2023-12-14] (pol.).
- ↑ n, nagolennik - Wielki słownik języka polskiego PAN [online], wsjp.pl [dostęp 2023-12-14] (pol.).
- ↑ Kwaśniewicz 1987 ↓, s. 21, 124.
- ↑ nagolennik – Słownik języka polskiego PWN [online], sjp.pwn.pl [dostęp 2023-12-14] (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o dawnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07350-3.