Park Jana Kasprowicza w Poznaniu – Wikipedia, wolna encyklopedia
Targ śniadaniowy w parku | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Miejscowość | |
Dzielnica | |
Powierzchnia | 9,3 ha |
Data założenia | |
Projektant | |
Położenie na mapie Poznania ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego ![]() | |
![]() |
Park Kasprowicza – park w Poznaniu w zachodniej części Łazarza, na terenie jednostki pomocniczej Osiedle Św. Łazarz. Jest to jeden z największych parków w mieście (9,3 ha).
Historia
[edytuj | edytuj kod]W miejscu obecnego parku, w czasie Powszechnej Wystawy Krajowej znajdowało się wesołe miasteczko (m.in. hala Restauracja i Dancing). Na 1 września 1939 zaplanowano otwarcie tu parku ogólnodostępnego dla mieszkańców, który został praktycznie skończony. Niemcy zniszczyli jednak starannie wykończony obiekt, z zamiarem przeniesienia w to miejsce zoo, do czego nigdy nie doszło. W marcu 1945 urządzono tu lądowisko dla samolotów sanitarnych, zwożących rannych żołnierzy radzieckich z okolicznych pól bitewnych (szpital polowy urządzono w pobliskiej szkole przy ul. Jarochowskiego 1)[1].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/22/Poznan_-_Arena_-_Park_Kasprowicza_-_Park_Manitiusa_-_Osiedle_U%C5%82a%C5%84skie_-_1965-08-23.png)
9 września 1945 na tutejszym stadionie odbył się Ogólnopolski Wieniec Żniwny Wici (dożynki). W uroczystościach udział wziął m.in. gen. Adam Nałęcz Nieniewski[2]. 9 września 1951 w parku odbyły się Centralne Dożynki z udziałem prezydenta Bolesława Bieruta. Udział wzięło około 150.000 żniwiarzy, a w niebo wypuszczono 5000 białych gołębi. Korowód przemaszerował potem na Plac Mickiewicza (wówczas: Stalina)[3].
Ponowne prace nad stworzeniem parku przeprowadzono w 1962, według projektu Bernarda Lisiaka. Przy budowie pracowali mieszkańcy Grunwaldu w czynie społecznym. Działania te upamiętniał nieistniejący już obelisk od strony ul. Wyspiańskiego[4].
W 2007 zorganizowano zamknięty konkurs urbanistyczny na zagospodarowanie parku, w którym zwyciężyła Pracownia Projektowa Wojciecha Kolesińskiego (m.in. Andrzej Kurzawski). W centrum założenia zrealizować miano krytą pływalnię i lodowisko zlokalizowane pod łukowatym dachem, który na kształt fali przechodzić miał przez park na osi północ-południe (dachy pokryć miała zieleń, zimą użytkowana jako tory saneczkowe). Od strony ul. Wyspiańskiego stanąć miały niewielkie biurowce, a od ul. Reymonta, w miejscu starego stadionu (trybuny spaliły się w 2010) – pięć wysokościowców z apartamentami. Dodatkowo odkryte baseny uległyby modernizacji. Projekt nigdy nie został zrealizowany[5]. W 2014 mieszkańcy Łazarza zawiązali Kolektyw Kąpielisko i otworzyli na terenie parku ogród społeczny[6].
Obecnie (2019) w planach jest budowa krytego basenu z 25-metrowym torem, hali wrotkarskiej z torem o długości 200 metrów i szerokości 7,5 metra, a także boiska wrotkarskiego[6].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a6/Park_kasprowicza_poznan_2014.jpg/240px-Park_kasprowicza_poznan_2014.jpg)
Obiekty
[edytuj | edytuj kod]Najważniejszą budowlą w parku jest hala widowiskowo-sportowa Arena na 6000 osób z 1974 (projekt – Jerzy Turzeniecki). Nawiązuje ona do rzymskiego Palazzetto dello Sport. Oprócz tego zlokalizowano tu kryte korty tenisowe i do squasha, szkółkę piłkarską Poznaniak i małą architekturę doby modernizmu.
W pobliżu znajduje się inny stary park – Park Manitiusa. Ponadto w niewielkiej odległości mieszczą się zabytki i osobliwości architektury: willa Paula Steinbacha, kościół św. Anny, Osiedle Chociszewskiego-Jarochowskiego, dawny klasztor Karmelitanek Bosych, szkoła przy ul. Jarochowskiego 1 wraz z dawnym Pawilonem Ceramiki Budowlanej PWK, czy Johow-Gelände.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Tadeusz Świtała, przedmowa do: red. Tadeusz Świtała, Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1970, s. 27, ISBN 83-232-0322-9.
- ↑ Tadeusz Świtała , Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1986, s. 282, ISBN 83-210-0607-8, OCLC 830203088 .
- ↑ Piotr Grzelczak, Siew Pokoju, w: IKS Poznański Informator Kulturalny, Sportowy i Turystyczny nr 9(299)/2016, s. 36, ISSN 1231-9139.
- ↑ Jacek Y. Łuczak, Spacerownik Poznański, Biblioteka Gazety Wyborczej, Agora, Warszawa, 2013, s. 214, ISBN 978-83-268-0055-9.
- ↑ Jakub Głaz, Zielone płuco do odnowy, w: IKS Poznański Informator Kulturalny, Sportowy i Turystyczny nr 9(299)/2016, s. 40, ISSN 1231-9139.
- ↑ a b Marta Danielewicz, Miało być zoo, było lądowisko... W planach kryta pływalnia i tor. Park Kasprowicza – coraz mniej parku w... parku?, w: Głos Wielkopolski (Magazyn), 22.2.2019, s. 12.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Praca zbiorowa, Poznań – przewodnik po zabytkach i historii, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2003, s. 302–303, ISBN 83-87847-92-5.
- Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8.
- O parku. parkipoznania.cba.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (dostęp 2011-01-14)