Zygmunt Tarasin – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pełne imię i nazwisko | Zygmunt Antoni Tarasin |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 30 kwietnia 1894 |
Data i miejsce śmierci | 14 maja 1943 |
Narodowość | |
Alma mater | |
Praca | |
Styl | |
Biuro | Biuro Architektoniczne Zygmunta Tarasina |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Nasz_Dom_-_dom_dziecka_%28Warszawa%2C_1929%29.jpg/240px-Nasz_Dom_-_dom_dziecka_%28Warszawa%2C_1929%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Rzesz%C3%B3w_%28ul._Kraszewskiego_7%29.jpg/240px-Rzesz%C3%B3w_%28ul._Kraszewskiego_7%29.jpg)
Zygmunt Antoni Tarasin[1] (ur. 30 kwietnia 1894 w Bolesławiu, zm. 30 listopada 1972 w Bad Schwartau)[2] – polski inżynier architekt, oficer rezerwy Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w powiecie olkuskim, należącym ówcześnie do guberni kieleckiej, w rodzinie Wawrzyńca i Pelagii z Pachlewskich[3][4].
W latach 1912–1914 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Ryskiej. Przystąpił wówczas do korporacji akademickiej „Arkonia”. Po powrocie do Polski kontynuował z przerwami naukę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W lipcu 1920 jeszcze podczas wojny polsko-bolszewickiej[a] jako kad. sierżant rozpoczął kurs w Szkole Podchorążych Piechoty, który ukończył w grudniu[5]. W 1922 uzyskał dyplom architekta. Później otworzył własne biuro architektoniczne w Warszawie, które cieszyło się dużą renomą[2].
2 lipca 1922 został mianowany podporucznikiem rezerwy w korpusie oficerów piechoty i przydzielony w rezerwie do 26 pułku piechoty[6]. Później został przeniesiony do korpusu oficerów inżynierii i saperów. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 33. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych inżynierii i saperów[1][7]. Posiadał przydział w rezerwie do 8 batalionu saperów w Toruniu[1][7].
Po agresji Niemiec na Polskę 1 września 1939 walczył w kampanii obronnej. Wzięty do niewoli, trafił do niemieckiego oficerskiego obozu jenieckiego (oflag X C) w Bad Schwartau. Zmarł w obozie[2] i został pochowany na cmentarzu Vorwerker Friedhof w Lubece[3][4].
Dokonania
[edytuj | edytuj kod]- Szkoła powszechna nr 160 w Warszawie przy ul. Modlińskiej 13[8]
- Dom dziecka Towarzystwa „Nasz Dom” w Warszawie w al. Zjednoczenia 34 (1927–1929)[9]
- Budynek Izby Przemysłowo-Handlowej w Wilnie przy ul. Mickiewicza (1931–1932) – współautor: Stefan Bohusz-Siestrzeńcewicz
- Kamienica inż. Friesendorfa w Warszawie przy ul. Willowej 6 – współautor: Tadeusz Nowakowski[10]
- Hala montażowa Wytwórni Balonów i Spadochronów (WBS) w Legionowie[11]
- Kolonia urzędnicza w Kostopolu (1938)[12]
- Dom A. Kozłowskiego (wielorodzinny) w Warszawie przy ul. Berezyńskiej 7 na Saskiej Kępie (1938) – współautor: Leonard Tomaszewski[13]
- Hotel w Rzeszowie przy ul. Asnyka 10 (1938–1939)[14]
- Kamienica w Rzeszowie przy ul. Kraszewskiego 7 (1938–1939)[14]
- Kamienica w Rzeszowie przy ul. Hetmańskiej 17 (1939–1940)[14]
Konkursy
[edytuj | edytuj kod]- Projekt Domu Ludowego w Łodzi (1926) (zakup)
- Projekt kościoła św. Rocha w Białymstoku (1926) – współautor: Jerzy Beill[15]
- Projekt sierocińca dla dzieci i młodzieży Towarzystwa „Nasz Dom” na Bielanach (1927) (nagroda równorzędna)
- Regulację miasta Będzin (1928) – współautor: Jan Sperling (zakup)[16]
Uwaga
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Prawdopodobnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, ale brak na ten temat dostępnych informacji.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 166, 685. wbc.poznan.pl. [dostęp 2024-06-21]. (pol.).
- ↑ a b c Zygmunt Tarasin. SARP. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ a b Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-05-26].
- ↑ a b Polskie miejsca pamięci i groby wojenne w Niemczech : Tarasin Zygmunt. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-05-26].
- ↑ Szkoła Podchorążych Piechoty – Księga Pamiątkowa 1930. wbc.poznan.pl. [dostęp 2024-05-26]. (pol.).
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 29 lipca 1922, s. 562.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 1 lutego 1932, s. 113.
- ↑ Publiczna Szkoła Powszechna nr 160. warszawa1939.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Dom dziecka Towarzystwa „Nasz Dom”. warszawa1939.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Kamienica – Willowa 6. Warszawskie mozaiki. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Architektura wojskowa Legionowa. muzeum.legionowo.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Kostopol – kolonia urzędnicza. szukajwarchiwach.gov.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Ulica Berezyńska. saskakepa.waw.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ a b c Podróż do przyszłości, czyli o rzeszowskim modernizmie. erzeszow.pl. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
- ↑ Małgorzata Dolistowska, Konkurs na kościół św. Rocha w Białymstoku – Idea świątyni i projekty jej realizacji a główne nurty stylistyczne w architekturze sakralnej II Rzeczpospolitej, Wydział Architektury Politechniki Białostockiej
- ↑ Architektura polska. „Architektura i Budownictwo”, 1929. [dostęp 2024-05-25]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 166, 685, wbc.poznan.pl
- Zygmunt Tarasin, SARP
- Rafał Mazur, Dobra kontynuacja, wyd. Oficyna Wydawnicza Politechniki Rzeszowskiej, 2019, ISBN 978-83-7934-273-0 (rozdział: Zygmunt Tarasin)